04-06-09

16 weken

16 weken zwanger!  4 maanden.  'Bijna' halfweg.  Hoewel, nog even te gaan hé.

Gisteren afspraak in het ziekenhuis. Zou enkel bij de vroedvrouw zijn deze keer, zonder consultatie bij arts.  Ik had op voorhand gebeld of ik geen echo zou kunnen krijgen, want de vorige echo (12 weken) was niet zo bijzonder verklarend door de arts, bovendien kreeg ik geen fotootje mee naar huis, EN ik was natuurlijk benieuwd of het geslacht al zichtbaar was.  Maar nee hoor zeiden ze in het UZG, een echo op 16 weken is niet gebruikelijk.  Ik mocht aandringen wat ik wou, maar het werd niet gedaan :(

Dus stond ik gisteren (weer bijna halve dag werkverlet) netjes op tijd op de afdeling gynaecologie voor mijn ontmoeting met een superlieve, geduldige vroedvrouw.  Wat een leuk bezoek!  Mocht veel vragen stellen, kreeg duidelijk antwoord. Even urine controleren, bloeddruk en gewicht geregistreerd, op de buik naar ligging baarmoeder gevoeld.  Dan ging ze naar de harttonen van ons beebje luisteren.  Ikke al blij!  Maar ze moest toch even zoeken en het duurde even voor ze een duidelijke hartslag vond!  blijkbaar speelde onze ukkie al verstoppertje!  En mooi hoor, die snelle regelmatige hartslag, en precies op schema! 

Na enig aandringen en verklaren waarom ik zo graag een echo wou (geruststelling vr gemoedstoestand) gaf de vroedvrouw toe om even naar het beebje te kijken via de echo.  Wat was ik blij.  Nog even  dit kleine wonder bewonderen'!!  Heel mooi toch weer hé.  Handjes voetjes knietjes schouders, ruggewervel, ribben, hoofdje.  Jammer genoeg was ons beebje nog schuw en konden we het geslacht niet vinden.  Vroedvrouw kon ook niet goed overweg met het echotoestel, maar mamma in spé was al lang tevreden!

En binnen 4 weken krijgen we structurele echo, dan worden alle lichaamsdelen goed bekeken en zou het geslacht zeker bekend moeten zijn.  Ik kijk er al naar uit natuurlijk.  Vanaf het geslacht geweten is, kunnen we echt de naam kiezen, kamer bestellen, schilderen, geboortelijst uitzoeken,.... het echt leuke werk dus.

Regelmatig kom ik al eens met een kleinigheidje thuis hoor, pyjamatje, drinkbekertje, dekentje :)  kan het echt niet laten.

Kreeg vorig weekend van een vriendin mijn eerste babyspeelgoed.  Zo ontroerend, zo lief!  Was echt heel blij.

Gisteren gauw nog eens de winkel van DreamBaby binnengesprongen.  Even prijzen vergelijken van buggy's, verzorgingstafel, slaapkamers, ... en moest me weer inhouden om niet van die schattige kleedjes te kopen.   OOOH wat kriebelt het al!

Wat ik gisteren ook merkte op de echo, is dat onze baby ontzettend beweeglijk is.  Was de hele tijd aan het verplaatsen en bewegen met armpjes en beentjes.

Een reden te meer om ventje ervan te overtuigen dat het een jongen gaat zijn.... Voor mij maakt het nog steeds niet uit.  Ik ben wel benieuwd, maar zal met beiden tevreden zijn.

De vroedvrouw zei het ook, dat het een actieve baby is, en zeer 'veelbelovend' is ivm de kindsbewegingen die ik binnenkort zal voelen.... oh ooh!

Nog iets om naar uit te kijken: de eerste schopjes!!!

Ja, ik begin er stilaan van overtuigd te zijn: zwanger zijn is leuk

Ook al moest ik deze week voor het eerst in mijn zwangerschap overgeven... raar maar waar

De vroedvrouw dacht dat het ws toeval was en niet te maken had met de zwangerschap.  Een onschuldige maag darm infectie misschien?  In elk geval gaat het stilaan weer beter.

Zo gaat dat met 'zwangeren' zeker... :)

 

08:28 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zwanger, blij |  Facebook |

27-05-09

Zwanger en blij

Ik heb eindelijk meer en meer de roze wolk te pakken.  Het is zalig om zwanger te zijn.

Zalig om er eindelijk over te kunnen praten, het te beleven en dag na dag af te tellen.

Bijna 16 weken, 4 maand, het is nog steeds bijna niet te geloven.

Echo's zijn er veel te weinig!  Jammer genoeg moet ik wachten tot begin juli.  Lijkt nog een eeuwigheid.  Maar in het ziekenhuis zijn ze vastbesloten niet van hun schema's af te wijken.  Echo op 20 weken, vroeger heeft geen zin, punt.

Uiteraard heeft biebie geen zin zich hier bij neer te leggen, en zal ik binnen een dikke week lekker naar de huisarts trippelen.

Ik vind het belangrijk om te volgen of het babytje mooi groeit, om het hartje eens te horen, de handjes en voetjes te zien bewegen...  om bij weg te dromen.

Af en toe zijn er nog eens opflakkeringen van angst.  Zal alles wel goed verlopen, klopt het hartje nog? Zal ik de zwangerschap uitdoen?  Het lijkt soms nog zo onwerkelijk dat wij in november een levensecht, knuffelvast babytje in onze armen gaan nemen!  Maar oooh,wat kijk ik er zo naar uit.

Het leuke is ook dat ik nu stilaan begin uit te kijken naar babykamers, geboortelijstjes, kleur van de muren kiezen, ... dromen en fantaseren.

Wij hopen bij de volgende echo het geslacht te weten en dan kan het echte shoppen beginnen!!

De kwaaltjes zijn nu zo goed als weg.  Heel af en toe durft mijn spijsvertering nog eens verstoord te zijn, bepaalde geuren staan me nog tegen maar ik voel me eigenlijk pico bello.  Beetje vermoeid af en toe.  En ik moet leren mezelf op tijd wat rust te gunnen.  Af en toe eens familie uitnodigen helpt: ze krijgen dan meteen wat poetswerk op hun schouders gelegd :)

De afgelopen oostenrijkse vakantie heeft me werkelijk deugd gedaan. De laatste vakantie met ons tweetjes.  We zien het helemaal zitten!

In cm's ben ik een beetje uitgezet.  Dat is te merken aan sommige kledingstukken die niet goed meer passen, maar mijn gewicht is nog amper veranderd en schommelt heel veel.

Ik probeer echt te genieten nu en tel zo af naar de volgende controle!

21:24 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: blij, zwanger |  Facebook |

27-04-09

zwanger voelen?

We gaan de 11e week in en tot nu toe gaat alles goed.  Tenminste dat denk ik...

Dikwijls nog misselijk, moeite met eten, moeite om sommige geuren te verdragen, en vooral: nog zwaar vermoeid.

soms ben ik letterlijk uitgeteld en kijk ik verlangend uit naar de sofa of m'n bedje.

Ik ben dan boos op mezelf omdat ik eigenlijk nog wel zo veel werk heb, maar geniet er tegelijk van even lui te zijn...

Raar genoeg associeer ik al deze kwaaltjes nog niet altijd met zwangerschap.

Nog steeds heb ik moeite om de woorden 'ik ben zwanger' luidop uit te spreken.

Die angst is echt een kleine kwelduivel die me op de meest onmogelijke momenten overvalt.

Ik wil zo graag gelukkig zijn en genieten, en grotendeels lukt dat wel, maar ik ben zeker niet in euforie. 

Gisteren vertelden we het blijde nieuws aan een bevriend koppel en mijn vriendin vloog me direct om de hals en was supercontent.  Even laat ik me dan meeslepen in deze euforie, maar ik ben er verder nog steeds vrij nuchter in.

Het is alsof een deel van mij de zwangerschap nog steeds ontkent, terwijl het rationele deel er wel constant mee bezig is om op voeding, beweging en andere aanpassingen te letten.

Plannen voor baby of babykamer, of naampjes of uitzet zijn er nog helemaal niet. Ik zou ook niet weten waar te beginnen.

Het is niet zoals je een huwelijk organiseert en stap voor stap de nodige dingen vastlegt.  Het blijft voor ons nog iets onzekers en afwachtend.

Ik heb eerst de 12 weken grens gesteld om het te verkondigen aan de wereld.  Na 12 mei, dan hebben we nekplooimeting gehad.

Daarna stel ik me in op 20 weken om te beginnen aan uitzet en plannen voor de babykamer.

Terwijl onze ouders al een spaarpotje hebben aangelegd en zitten te popelen of meer nieuws, probeer ik alles nog even 'onder de mat te schuiven'.

Ik blijf de sites van de verdwaalde ooievaar en andere soortverwante onderwerpen afschuimen en blijf me optrekken aan het goede nieuws van de lotgenoten.  Ik hoop zo een beetje meer in mijn eigen geluk te geloven!

 

12:51 Gepost door ***K*** | Permalink | Commentaren (4) | Tags: zwanger, blij, bang |  Facebook |

13-04-09

Vrolijk paasfeest

Het paasweekend heeft nog altijd vreugde gebracht.

Ik krijg meer en meer een goed en gelukkig gevoel bij m'n zwangerschap.  Soms denk ik nog wel eens dat ik weer tè positief ben, maar over het algemeen ben ik al volop bezig met het zwanger zijn.

Nu we de 9 weken al gepasseerd zijn, vonden we het een goede gelegenheid voor onze mama's in te lichten.  We hebben ze dus samen met mijn zus uitgenodigd voor een paasetentje.

Bij de aperitief kwam dan mijn verrassing.  Een klein paashaasje met geschenkzakje verborg kleine babysokjes.  Terwijl de mama's nieuwsgierig naar hun cadeautje keken, kon ik mijn zenuwen niet bedwingen. 

De blijdschap en vreugde waren overweldigend!  Het was een super emotioneel moment en de tranen vloeiden. 

Ik heb ze wel aan het verstand gebracht dat ik nog heel voorzichtig ben en het nog aan niemand anders wil vertellen.  Zwijgplicht is dus nog even aan de orde.

Het is wel al een hele opluchting om het nu kwijt te kunnen, want voor sommige zaken heb ik toch al naar excuses moeten zoeken en op de duur kwam het vuur toch tot aan mijn schenen :)

Ik tel nu volop af naar het gynaecoloog bezoek en de echo van vrijdag 17 april en daarna... de 12 weken grens en hopelijk kan ik dan andere mensen mijn vreugdevol nieuws meedelen.

Ondertussen blijf ik uiteraard mijn lotgenoten steunen en hoop en duim ik met hen mee voor een goed resultaat.  Ik weet maar al te goed hoe het aanvoelt om constant teleurgesteld te zijn en te leven tussen hoop en wanhoop.

Die kinderwens is zo overheersend.  Op de duur gaat je hele leven er om draaien. 

Eens je zwanger bent, en de baby er is, zal je hele wereld ook nog eens rond je kindje draaien.

Ooh, wat kijk ik er naar uit!

20:31 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zwanger, blij |  Facebook |

07-04-09

Ons klein wonder

Ondertussen gaan de kwaaltjes op en af.  De ene dag voel ik me slecht met misselijkheidsvlagen, geen eetlust en vermoeidheid en de volgende dag voel ik me kiplekker.

Opnieuw stak de ongerustheid de kop op.  Doe ik iets verkeerd?  Is dit wel normaal?  Is ons ukkie er nog?

Daarbij komt nog dat ik ongeduldig zit te wachten op enkele bloedtest-resultaten, maar blijkbaar zijn ze van de trage aanpak in het UZ.

Dus gisteren toch maar naar de huisarts geweest.  Resultaten nog niet binnen :(

Tegen de dokter 'geklaagd' over mijn rusteloze benen.  's nachts is het een echte kwelling.  Ik woel mezelf wakker. 

Uiteraard moet ik geen medicatie hebben, maar een uitwendige zalf of crème zal hopelijk verlichting brengen.

Na een kleine smeekbede mocht ik toch nog eens een echo laten doen van ukkie.  Deze keer was ventje erbij.  En.....  voor het eerst in 8 weken hebben we effectief de hartslag gehoord.   Ging echt van rikketikketik.  Zowel bij mij als bij het vruchtje.  Echt wonderbaar

Ons klein wonder is nu 17mm groot. en wat een hartslag jong!

Op slag weer gerustgesteld en helemaal in de wolken

Weer een mijlpaal bereikt.  De dokter zei dat hij nu echt tijd werd om te genieten.  We moeten het begrip 'in blijde verwachting' letterlijk nemen zei hij. Dit in het belang van het kindje.  Natuurlijk heeft hij gelijk.

Maar hoe zou je zelf zijn?  als je meer dan 2 jaar wanhopig probeert zwanger te worden.  Dan ga je toch geen onbezorgde zwangerschap tegemoet hé?

Vanmorgen werd ik alweer beloond voor de positieve vibes, want ik ben zowaar misselijk.  Heb nog net niet boven de wc pot gehangen....  Kan er alleen maar blij om zijn hé

:)

08:53 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: blij, zwanger, wonder |  Facebook |

30-03-09

EINDELIJK: 1e echo

30 maart.

Om drie uur stonden we, een half uur te vroeg, op de afdeling in UZ Gent om een eerste echte indruk van ons ukkie te krijgen.

Pas om kwart na 5 was het onze beurt.  We probeerden het kalm uit te zitten, maar het wachten viel ons zwaar.  Ventje en ik waren toch zenuwachtig.

De prof vroeg hoe ik me voelde en ik zei dat ik zeer blij was, maar dat ik me vaak misselijk voelde en heel moe.  En me al bij al niet geweldig voelde.  Ze was ervan overtuigd: als je je slecht voelt, is het goed!

Dan onmiddellijk aan de slag en ik mocht plaats nemen in de gynae stoel.  De eerste echo was een feit: een mooi ukje van 8,8 mm  groot en met een hartslagje!

Blij en trots dat we waren, voelden we ons even in de zevende hemel!

En hier is ie dan : de 1e foto!

echo 30 maart

Meteen was dit ons afsluitende  gesprek met professor de Sutter.  We zijn haar heel dankbaar dat ze ons dit wondertje heeft bezorgd.

Natuurlijk hebben we nog een hele weg af te leggen, maar hoopvol als we gestemd zijn vandaag, ziet de toekomst er rooskleurig uit.

Oh ja, de voorziene bevallingsdatum is 14 november 2009.  Staat alvast in mijn agenda :)

Dan een afspraak gaan maken met een gynaecoloog in UZ Gent omdat we daar verder willen gaan met de zwangerschapsopvolging en (hopelijk) bevalling.

17 april is onze volgende afspraak, ik kijk er echt naar uit.  Ik zal dan een dikke 9 weken zijn.  Hopelijk krijgen we ons ukje dan nogmaals  te zien, en deze keer ook te 'horen'.

Als het aan mij ligt, mag het genieten nu beginnen.

Enkel nog proberen om te gaan met de misselijkheid en vermoeidheid.  Ook al vrees ik dat dit nog even kan duren.

Oh ja, nog een goed ding: ik zou mogen stoppen met de utrogestan.  In principe vanaf er hartslag is, zijn deze hormonen niet meer nodig.

Weer een stapje vooruit dus.

20:18 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwanger, blij |  Facebook |

25-03-09

waar blijft die roze wolk?

In principe ben ik deze week 6 weken zwanger.

Nog steeds dringt het niet ten volle tot me door.  Die knagende angst blijft me achtervolgen.

Ik heb er spijt van dat ik niet nogmaals voor een bloedname ben gegaan, gewoon om de HCG echt te weten stijgen.... Maar nee, ik wou sterk zijn en volhouden tot aan de echo..... Het zal me moeten lukken!

Vorige week bracht ik wel een bezoekje aan de huisarts, wou me toch wat informeren over voeding, risico's en dergelijke.  Toen ik een bloedname vroeg, stelde de huisarts prompt voor om een echootje te nemen!  Totaal verbaasd nam ik plaats op de onderzoekstafel, en enkele seconden later ging de dokter met de detector over mijn onderbuik.... ik wachtte toen in spanning af en ja hoor: een klein vruchtzakje verscheen op het scherm.  Was toen wel een emotioneel moment en had spijt dat ventje er niet bij was.  Een hartslag was toen niet te horen, en een vruchtje was niet te onderscheiden, maar de dokter had er alle vertrouwen in.

Ondertussen is het kwade duiveltje in mijn hoofd zich aan het inbeelden dat het vruchtzakje leeg is, en de zwangerschap dus maar schijn is...

Het is een ware kwelling.

Anyway, na die echo zat ik toch wel even op mijn roze wolk.  Even kon ik wegdromen en genieten van het ukje in mijn buik.

Maar die roze wolk is afgedreven en lijkt nu echt ongrijpbaar.images

Gisteren lagen ventje en ik in de zetel, hij met zijn hoofd op mijn buik en zich luidop afvragend of hij binnenkort ook een hartje zou horen.  Ik legde uit dat die hartslag niet met het 'blote oor' te waarnemen is, omdat bij de echo het geluid weerkaatst wordt in het vruchtwater en zo ultrasoon wordt opgevangen.

Ik vroeg hem of we ooit echt zouden kunnen genieten van die zwangerschap... Beiden zijn we ervan overtuigd dat het genieten pas zal starten bij de geboorte.

Ooh, wat zou ik graag de tijd met 5 maanden vooruit draaien.  Dan zou ik al volop bezig zijn met de baby-uitzet, voorbereidingen, doopsuiker en noem maar op.  Ik kijk er zo naar uit.

Gisteren was ik zelfs even aan het zoeken naar gedichtjes voor op het kaartje, en was ik aan het brainstormen naar een originele manier om het aan de familie te vertellen.

Even later stond ik weer met mijn voeten op de grond. 

Zes weken..... alles kan nog.   Was het maar al maandag 30 maart....echo

PS dit is niet mijn eigen echo

08:48 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bang, zwanger |  Facebook |

22-03-09

10 maart 2009

Tussen de vele werkreizen naar het buitenland door, moest er ook nog bloed getrokken worden.

Ik had er absoluut geen zin in, en was al enkele dagen voorbereid op slecht nieuws.

Tijdens de wachtweken, die even traag als anders voorbijgingen, heb ik me amper van de zetel durven losmaken. (ik kreeg ook verplichte zetelrust van ventje)

Want, redeneerde ik, als ik geen uitzonderlijke inspanningen deed, zou ik me ook niet schuldig voelen bij het vernemen van het slechte nieuws.

Ik had al na de 1e week regelmatig buikpijn gehad, en mijn darmen die niet functioneerden zoals het hoorden.  Beetje opgeblazen gevoel nu en dan, en een beetje meer moe dan anders.  Dit laatste weet ik natuurlijk aan het heen en weer gereis.

Ook ventje zag het negatief in, want, waarom zouden wij nu geluk hebben?  Na al die jaren van pech en miserie...

De dag van de bloedtest uit voorzorg een halve dag vakantie genomen, omdat ik mijn emoties op het werk niet de baas zou kunnen, en dat komt niet van pas als je in een bureau van 4 mensen zit.

Om de tijd tot het verlossende telefoontje te doden, ging ik dan maar strijken.  Eindelijk, om half vier, rinkelde de GSM.  Met knikkende knieën ging ik de trap af terwijl de stem aan de telefoon zei: Mevrouw, ik heb goed nieuws voor u.  U bent zwanger.

Stilte aan mijn kant van de lijn. Even laten inwerken.  Ik kon uiteindelijk niets anders uitbrengen als: ah ja dan?  Ik herstelde me en vroeg dan naar de waarde van mijn HCG.  Die was 170.  Dat is goed, fliste het door mijn hoofd, het zal dan toch waar zijn!

Van de rest van het telefoontje herinner ik met niet veel meer.  Enkel het feit dat ik mocht doorgaan met de medicatie (foliumzuur + elthyrone voor de schildklier + utrogestan) en enkel op 30 maart nog terug verwacht wordt bij professor De Sutter. Geen tussentijdse bloednames want het HCG stond nu duidelijk hoog genoeg, geen twijfel meer mogelijk.

Tranen van geluk stonden in mijn ogen.

Ventje opgebeld, die uiteraard heel blij was, maar er verrassend kalm onder bleef.  Hij kon het ook nog niet geloven.

Die avond toch maar een fles alcoholvrije bubbels gekraakt en heel voorzichtig getoost op een rooskleurige toekomst!

Die avond toch

09:57 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: goed nieuws, zwanger |  Facebook |

Verrassing

Een beetje opzettelijk heb ik mijn oorspronkelijke blog http://sterretjesooievaar.skynetblogs.be/ laten doodbloeien.

Na het verschijnen van het krantenartikel in het Nieuwsblad, met daaronder mijn blog adres, viel het me in dat nu ook mijn vrienden en kennissen dit adres zouden kennen.

Aankondigen op mijn blog dat ik zwanger was, al na het vernemen van mijn goede nieuws, zou een beetje te vroeg zijn.  Ik wilde absoluut niet dat mijn omgeving het al wist.  Niet dat ze niet mogen delen in de vreugde, maar om teleurstellingen te vermijden, mocht het TOCH nog mislopen.

Beetje afgewacht dus, en toch nog besloten om een blog te starten.  Zodat ik mijn 'zwangerschapsgevoelens' ook kan delen en ventileren.

Het zal dus een verrassing moeten zijn voor mijn familie en vrienden als ze ten gepaste tijden het nieuws zullen vernieuwen.

EN: om het nog even bevestigd te zien: JA IK BEN ZWANGER, JOEPIE!!

Hier mag ik toch even blij om zijn, niet?

 

xxx

09:38 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwanger, ivf |  Facebook |