24-11-09

emoties

Het hele leven draait om emoties.  De laatste jaren heb ik dat aan de lijve mogen ondervnden: tijdens de behandelingen, tijdens de normale ups en downs van het leven, tijdens mijn zwangerschap, maar vooral na mijn bevalling!

De eerste dagen van de kraamtijd zat ik echt op een emotionele draaimolen (zeg maar rollercoaster), ik zal ze even proberen verwoorden:

- GELUK: blijdschap, het roze wolk gevoel, puur geluksgevoel, trots, ...

     Het is vrij begrijpelijk dat een enorm geluksgevoel je overspoelt vanaf het moment dat het kindje op je buik ligt!  Het is werkelijk onbeschrijflijk.  Ook de dagen erna, kan dit gevoel ineens aanzwellen en kan je tranen van geluk schreien door nog maar naar je wondertje te kijken!

- BESEF: verantwoordelijkheidsgevoel, dit is definitief, vanaf nu moet je extra zorg dragen, er is geen weg terug, hier komen de slapeloze nachten, er zit geen handleiding bij deze baby!, 't is nu aan mij en papa!, HELP! En na de kraamtijd in het ziekenhuis staan we er echt alleen voor!

- ONZEKER, twijfel: wil ik dit eigenlijk wel, Is dit het? Heb ik hier zo lang op gewacht?

- VERDRIET: als je niet weet wat je baby eigenlijk wil, als je moe bent of zomaar als je voelt alsof er een zware last op je schouders drukt.

- BOOSHEID: als iemand te dicht bij je kindje komt en je dit zelf niet wil: indringer!

als iemand zich (te veel) moeit, als iemand iets met je kindje doet dat je liever zelf wou doen! Als iemand goedbedoeld advies geeft...

- FRUSTRATIE (bij tegenslag: WAAROM), als voeding niet loopt zoals het moet, ...

- TRANEN.... die spontaan opwellen

   * als je terugdenkt aan de eerste aanblik van je babietje, de eerste schreeuw, de rondkijkende oogjes, de blik van de trotse papa ...

   * bij de minste blik naar je baby, het huidcontact, de blik in baby's ogen als ze mama zoekt, als je met je lippen over haar hoofdje of haar gezichtje dwaalt, ... puur genieten!

   * van verdriet, over het leven in je buik dat je niet meer voelt, hoe leeg het 'daar' nu is ...

* vermoeidheid en frustratie, onmacht

* als papa 's avonds weer naar huis gaat en je alleen bent met baby...

en nog zoveel andere gevoelens die er zijn maar die ik niet onder woorden kan brengen...

16:10 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: emoties |  Facebook |

26-06-09

emoties

Emoties hebben altijd al mijn leven beheersd. 

Soms ongecontroleerd, met emotionele uitbarstingen, spontane woedeaanvallen en ondoordachte uitspraken.

De laatste jaren heb ik dit meer gecontroleerd kunnen houden, behalve soms tijdens de voorbije behandelingen.

Sinds mijn zwangerschap gaan de hormonen soms weer aan de haal met mijn emoties.

Vandaag beleef ik echter een hoogtepunt.  Heb heel slecht geslapen en toen ik vanmorgen het nieuws van popster Michael Jackson vernam, loop ik de hele tijd met tranen in de ogen. Ik ga nochtans vrij nuchter met dit soort nieuwtjes om.  Ik zeg dan altijd: een BV of popster is ook maar een mens, het oneindige leven is voor niemand weggelegd.

Maar vanmorgen had ik het moeilijk.  Moeilijk om ventje naar 't werk te zien vertrekken en moeilijk om mezelf in de hand te houden.

Te veel werkdruk de voorbije weken?  Hormonaal? Of gewoon een dipje?

De voorbije dagen was ik echt onbezorgd zwanger.  Genieten van het beginnend buikje, eindelijk terug veel energie, kon weer eten wat ik wou.  Bij momenten zou ik vergeten dat ik zwanger was.

Vanmorgen bekeek ik mijn buikje weer in de spiegel, en plots was het weer niet dik genoeg, plots zag ik er in mijn ogen niet meer zwanger uit.

Toch maar even naar ons beebje geluisterd met de angelssounds dopler.  En ja hoor, een pracht van een hartslag.

Maar dan dat kwelduiveltje weer: misschien groeit je beebje wel niet goed genoeg, misschien heeft hij/zij wel een afwijking, de gedachte 'het kan nog mislopen' spookte weer door mijn hoofd en is met niks te verdrijven.

Misschien heeft de mislukte echo van enkele dagen geleden er wat mee te maken.  Een collega op't werk wou ons echotoestel dat we verkopen even uittesten (is maar heel zelden eens op het bedrijf aanwezig) maar kon bij mij geen mooi beeld te pakken krijgen van het beebje.  Ik was toch zoooo teleurgesteld.  Ik wist wel dat ik met niet ongerust hoefde te maken.  voorbije zaterdag heeft de huisarts nog mooie beeldjes gemaakt.

Ons ukje was zelfs op duimpje aan het zuigen.

Waarom voel ik me dan plots zo doodongelukkig?

Het gemis aan overleden dierbaren is plots weer zo overweldigend en het besef dat het leven zo gedaan kan zijn hangt als een dikke mist om me heen.

Zal de zon vandaag deze mist kunnen doen opklaren?

08:26 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: emoties, gevoelens, bang |  Facebook |