26-06-09

emoties

Emoties hebben altijd al mijn leven beheersd. 

Soms ongecontroleerd, met emotionele uitbarstingen, spontane woedeaanvallen en ondoordachte uitspraken.

De laatste jaren heb ik dit meer gecontroleerd kunnen houden, behalve soms tijdens de voorbije behandelingen.

Sinds mijn zwangerschap gaan de hormonen soms weer aan de haal met mijn emoties.

Vandaag beleef ik echter een hoogtepunt.  Heb heel slecht geslapen en toen ik vanmorgen het nieuws van popster Michael Jackson vernam, loop ik de hele tijd met tranen in de ogen. Ik ga nochtans vrij nuchter met dit soort nieuwtjes om.  Ik zeg dan altijd: een BV of popster is ook maar een mens, het oneindige leven is voor niemand weggelegd.

Maar vanmorgen had ik het moeilijk.  Moeilijk om ventje naar 't werk te zien vertrekken en moeilijk om mezelf in de hand te houden.

Te veel werkdruk de voorbije weken?  Hormonaal? Of gewoon een dipje?

De voorbije dagen was ik echt onbezorgd zwanger.  Genieten van het beginnend buikje, eindelijk terug veel energie, kon weer eten wat ik wou.  Bij momenten zou ik vergeten dat ik zwanger was.

Vanmorgen bekeek ik mijn buikje weer in de spiegel, en plots was het weer niet dik genoeg, plots zag ik er in mijn ogen niet meer zwanger uit.

Toch maar even naar ons beebje geluisterd met de angelssounds dopler.  En ja hoor, een pracht van een hartslag.

Maar dan dat kwelduiveltje weer: misschien groeit je beebje wel niet goed genoeg, misschien heeft hij/zij wel een afwijking, de gedachte 'het kan nog mislopen' spookte weer door mijn hoofd en is met niks te verdrijven.

Misschien heeft de mislukte echo van enkele dagen geleden er wat mee te maken.  Een collega op't werk wou ons echotoestel dat we verkopen even uittesten (is maar heel zelden eens op het bedrijf aanwezig) maar kon bij mij geen mooi beeld te pakken krijgen van het beebje.  Ik was toch zoooo teleurgesteld.  Ik wist wel dat ik met niet ongerust hoefde te maken.  voorbije zaterdag heeft de huisarts nog mooie beeldjes gemaakt.

Ons ukje was zelfs op duimpje aan het zuigen.

Waarom voel ik me dan plots zo doodongelukkig?

Het gemis aan overleden dierbaren is plots weer zo overweldigend en het besef dat het leven zo gedaan kan zijn hangt als een dikke mist om me heen.

Zal de zon vandaag deze mist kunnen doen opklaren?

08:26 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: emoties, gevoelens, bang |  Facebook |

27-04-09

zwanger voelen?

We gaan de 11e week in en tot nu toe gaat alles goed.  Tenminste dat denk ik...

Dikwijls nog misselijk, moeite met eten, moeite om sommige geuren te verdragen, en vooral: nog zwaar vermoeid.

soms ben ik letterlijk uitgeteld en kijk ik verlangend uit naar de sofa of m'n bedje.

Ik ben dan boos op mezelf omdat ik eigenlijk nog wel zo veel werk heb, maar geniet er tegelijk van even lui te zijn...

Raar genoeg associeer ik al deze kwaaltjes nog niet altijd met zwangerschap.

Nog steeds heb ik moeite om de woorden 'ik ben zwanger' luidop uit te spreken.

Die angst is echt een kleine kwelduivel die me op de meest onmogelijke momenten overvalt.

Ik wil zo graag gelukkig zijn en genieten, en grotendeels lukt dat wel, maar ik ben zeker niet in euforie. 

Gisteren vertelden we het blijde nieuws aan een bevriend koppel en mijn vriendin vloog me direct om de hals en was supercontent.  Even laat ik me dan meeslepen in deze euforie, maar ik ben er verder nog steeds vrij nuchter in.

Het is alsof een deel van mij de zwangerschap nog steeds ontkent, terwijl het rationele deel er wel constant mee bezig is om op voeding, beweging en andere aanpassingen te letten.

Plannen voor baby of babykamer, of naampjes of uitzet zijn er nog helemaal niet. Ik zou ook niet weten waar te beginnen.

Het is niet zoals je een huwelijk organiseert en stap voor stap de nodige dingen vastlegt.  Het blijft voor ons nog iets onzekers en afwachtend.

Ik heb eerst de 12 weken grens gesteld om het te verkondigen aan de wereld.  Na 12 mei, dan hebben we nekplooimeting gehad.

Daarna stel ik me in op 20 weken om te beginnen aan uitzet en plannen voor de babykamer.

Terwijl onze ouders al een spaarpotje hebben aangelegd en zitten te popelen of meer nieuws, probeer ik alles nog even 'onder de mat te schuiven'.

Ik blijf de sites van de verdwaalde ooievaar en andere soortverwante onderwerpen afschuimen en blijf me optrekken aan het goede nieuws van de lotgenoten.  Ik hoop zo een beetje meer in mijn eigen geluk te geloven!

 

12:51 Gepost door ***K*** | Permalink | Commentaren (4) | Tags: zwanger, blij, bang |  Facebook |

25-03-09

waar blijft die roze wolk?

In principe ben ik deze week 6 weken zwanger.

Nog steeds dringt het niet ten volle tot me door.  Die knagende angst blijft me achtervolgen.

Ik heb er spijt van dat ik niet nogmaals voor een bloedname ben gegaan, gewoon om de HCG echt te weten stijgen.... Maar nee, ik wou sterk zijn en volhouden tot aan de echo..... Het zal me moeten lukken!

Vorige week bracht ik wel een bezoekje aan de huisarts, wou me toch wat informeren over voeding, risico's en dergelijke.  Toen ik een bloedname vroeg, stelde de huisarts prompt voor om een echootje te nemen!  Totaal verbaasd nam ik plaats op de onderzoekstafel, en enkele seconden later ging de dokter met de detector over mijn onderbuik.... ik wachtte toen in spanning af en ja hoor: een klein vruchtzakje verscheen op het scherm.  Was toen wel een emotioneel moment en had spijt dat ventje er niet bij was.  Een hartslag was toen niet te horen, en een vruchtje was niet te onderscheiden, maar de dokter had er alle vertrouwen in.

Ondertussen is het kwade duiveltje in mijn hoofd zich aan het inbeelden dat het vruchtzakje leeg is, en de zwangerschap dus maar schijn is...

Het is een ware kwelling.

Anyway, na die echo zat ik toch wel even op mijn roze wolk.  Even kon ik wegdromen en genieten van het ukje in mijn buik.

Maar die roze wolk is afgedreven en lijkt nu echt ongrijpbaar.images

Gisteren lagen ventje en ik in de zetel, hij met zijn hoofd op mijn buik en zich luidop afvragend of hij binnenkort ook een hartje zou horen.  Ik legde uit dat die hartslag niet met het 'blote oor' te waarnemen is, omdat bij de echo het geluid weerkaatst wordt in het vruchtwater en zo ultrasoon wordt opgevangen.

Ik vroeg hem of we ooit echt zouden kunnen genieten van die zwangerschap... Beiden zijn we ervan overtuigd dat het genieten pas zal starten bij de geboorte.

Ooh, wat zou ik graag de tijd met 5 maanden vooruit draaien.  Dan zou ik al volop bezig zijn met de baby-uitzet, voorbereidingen, doopsuiker en noem maar op.  Ik kijk er zo naar uit.

Gisteren was ik zelfs even aan het zoeken naar gedichtjes voor op het kaartje, en was ik aan het brainstormen naar een originele manier om het aan de familie te vertellen.

Even later stond ik weer met mijn voeten op de grond. 

Zes weken..... alles kan nog.   Was het maar al maandag 30 maart....echo

PS dit is niet mijn eigen echo

08:48 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bang, zwanger |  Facebook |

23-03-09

zwanger en bang

Ook al hadden wij goed nieuws gekregen, toch bleven we heel nuchter en afwachtend.  ik had immers al eens een zwangerschapsbevestiging gekregen, en toen liep het enkele dagen mis.  Wij wouden ons hier tegen beschermen en probeerden nog niet te euforisch te zijn.

Daarom wou ik dan ook zo snel mogelijk een tweede bloedtest laten doen.  Dus, drie dagen later liet ik terug een bloedname doen. 

's Avonds kreeg ik mijn resultaten: HCG gestegen naar 845!!  In regelrechte positieve lijn dus.

Stilaan begonnen wij toch te geloven in dit wonder.

De realiteit begon dan ook te dagen:

Nu is het voor echt!

Dat betekent: echt helemaal geen alcohol meer, echt letten op die voeding, echt opletten wat ik doe.

Meteen dus gaan googlen en opzoeken wat ik kan doen ivm toxoplasmose, listeriose, en contact met baby's.

Ondertussen moest ik uiteraard nog heen en weer naar het buitenland, op hotel overnachten.  Niet zo eenvoudig bleek het te zijn om dan op je voeding te letten.

Kleine kwaaltjes bleken nu dan ook duidelijk te wijten aan de zwangerschap

- vermoeid

- regelmatig krampen in de buik

- geen eetlust

- rap voldaan met eten

- slapeloosheid

- frequente plaspauzes!

's nachts slapen was een ramp gedurende de eerste week.  Mijn buik voelde nog gezwollen aan, en bij het minste dat ik op mijn buik ging liggen, deed het pijn.  Daarom kan ik dus niet op mijn buik slapen, wat niet evident is voor iemand die ALTIJD op de buik slaapt

De hele nacht dus draaien van zij naar zij en om de paar uur ook nog eens toiletbezoek!

Van misselijkheid op zich bleef ik tot nu toe gespaard, ook al gaat het soms die richting uit.

Het eerste weekend na het goede nieuws, kreeg ik ineens een paniekaanval.  Ik had al enkele uren niets meer gevoeld in mijn buik, niets meer van kwaaltjes.  Ik voelde me zelfs supergoed.

Oh jee dacht ik, hoe weet ik nu dat het nog goed gaat?

Wie kan me zeggen of het ukkie er nog is? Kan het nu nog mis gaan?

Heb ik mezelf toch moed moeten inspreken om niet het slechtste meteen te gaan denken, maar dat is niet eenvoudig hoor.

Wij hebben al zo veel tegenslagen gehad, het is moeilijk om te blijven geloven in de positieve dingen.

Om het aan de familie te zeggen is het nog veel te vroeg, we weten nog niet hoe en wanneer het te zeggen, maar we willen allessinds wachten tot na 10 weken.

 

08:48 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bang |  Facebook |