30-03-09

EINDELIJK: 1e echo

30 maart.

Om drie uur stonden we, een half uur te vroeg, op de afdeling in UZ Gent om een eerste echte indruk van ons ukkie te krijgen.

Pas om kwart na 5 was het onze beurt.  We probeerden het kalm uit te zitten, maar het wachten viel ons zwaar.  Ventje en ik waren toch zenuwachtig.

De prof vroeg hoe ik me voelde en ik zei dat ik zeer blij was, maar dat ik me vaak misselijk voelde en heel moe.  En me al bij al niet geweldig voelde.  Ze was ervan overtuigd: als je je slecht voelt, is het goed!

Dan onmiddellijk aan de slag en ik mocht plaats nemen in de gynae stoel.  De eerste echo was een feit: een mooi ukje van 8,8 mm  groot en met een hartslagje!

Blij en trots dat we waren, voelden we ons even in de zevende hemel!

En hier is ie dan : de 1e foto!

echo 30 maart

Meteen was dit ons afsluitende  gesprek met professor de Sutter.  We zijn haar heel dankbaar dat ze ons dit wondertje heeft bezorgd.

Natuurlijk hebben we nog een hele weg af te leggen, maar hoopvol als we gestemd zijn vandaag, ziet de toekomst er rooskleurig uit.

Oh ja, de voorziene bevallingsdatum is 14 november 2009.  Staat alvast in mijn agenda :)

Dan een afspraak gaan maken met een gynaecoloog in UZ Gent omdat we daar verder willen gaan met de zwangerschapsopvolging en (hopelijk) bevalling.

17 april is onze volgende afspraak, ik kijk er echt naar uit.  Ik zal dan een dikke 9 weken zijn.  Hopelijk krijgen we ons ukje dan nogmaals  te zien, en deze keer ook te 'horen'.

Als het aan mij ligt, mag het genieten nu beginnen.

Enkel nog proberen om te gaan met de misselijkheid en vermoeidheid.  Ook al vrees ik dat dit nog even kan duren.

Oh ja, nog een goed ding: ik zou mogen stoppen met de utrogestan.  In principe vanaf er hartslag is, zijn deze hormonen niet meer nodig.

Weer een stapje vooruit dus.

20:18 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwanger, blij |  Facebook |

25-03-09

waar blijft die roze wolk?

In principe ben ik deze week 6 weken zwanger.

Nog steeds dringt het niet ten volle tot me door.  Die knagende angst blijft me achtervolgen.

Ik heb er spijt van dat ik niet nogmaals voor een bloedname ben gegaan, gewoon om de HCG echt te weten stijgen.... Maar nee, ik wou sterk zijn en volhouden tot aan de echo..... Het zal me moeten lukken!

Vorige week bracht ik wel een bezoekje aan de huisarts, wou me toch wat informeren over voeding, risico's en dergelijke.  Toen ik een bloedname vroeg, stelde de huisarts prompt voor om een echootje te nemen!  Totaal verbaasd nam ik plaats op de onderzoekstafel, en enkele seconden later ging de dokter met de detector over mijn onderbuik.... ik wachtte toen in spanning af en ja hoor: een klein vruchtzakje verscheen op het scherm.  Was toen wel een emotioneel moment en had spijt dat ventje er niet bij was.  Een hartslag was toen niet te horen, en een vruchtje was niet te onderscheiden, maar de dokter had er alle vertrouwen in.

Ondertussen is het kwade duiveltje in mijn hoofd zich aan het inbeelden dat het vruchtzakje leeg is, en de zwangerschap dus maar schijn is...

Het is een ware kwelling.

Anyway, na die echo zat ik toch wel even op mijn roze wolk.  Even kon ik wegdromen en genieten van het ukje in mijn buik.

Maar die roze wolk is afgedreven en lijkt nu echt ongrijpbaar.images

Gisteren lagen ventje en ik in de zetel, hij met zijn hoofd op mijn buik en zich luidop afvragend of hij binnenkort ook een hartje zou horen.  Ik legde uit dat die hartslag niet met het 'blote oor' te waarnemen is, omdat bij de echo het geluid weerkaatst wordt in het vruchtwater en zo ultrasoon wordt opgevangen.

Ik vroeg hem of we ooit echt zouden kunnen genieten van die zwangerschap... Beiden zijn we ervan overtuigd dat het genieten pas zal starten bij de geboorte.

Ooh, wat zou ik graag de tijd met 5 maanden vooruit draaien.  Dan zou ik al volop bezig zijn met de baby-uitzet, voorbereidingen, doopsuiker en noem maar op.  Ik kijk er zo naar uit.

Gisteren was ik zelfs even aan het zoeken naar gedichtjes voor op het kaartje, en was ik aan het brainstormen naar een originele manier om het aan de familie te vertellen.

Even later stond ik weer met mijn voeten op de grond. 

Zes weken..... alles kan nog.   Was het maar al maandag 30 maart....echo

PS dit is niet mijn eigen echo

08:48 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bang, zwanger |  Facebook |

23-03-09

zwanger en bang

Ook al hadden wij goed nieuws gekregen, toch bleven we heel nuchter en afwachtend.  ik had immers al eens een zwangerschapsbevestiging gekregen, en toen liep het enkele dagen mis.  Wij wouden ons hier tegen beschermen en probeerden nog niet te euforisch te zijn.

Daarom wou ik dan ook zo snel mogelijk een tweede bloedtest laten doen.  Dus, drie dagen later liet ik terug een bloedname doen. 

's Avonds kreeg ik mijn resultaten: HCG gestegen naar 845!!  In regelrechte positieve lijn dus.

Stilaan begonnen wij toch te geloven in dit wonder.

De realiteit begon dan ook te dagen:

Nu is het voor echt!

Dat betekent: echt helemaal geen alcohol meer, echt letten op die voeding, echt opletten wat ik doe.

Meteen dus gaan googlen en opzoeken wat ik kan doen ivm toxoplasmose, listeriose, en contact met baby's.

Ondertussen moest ik uiteraard nog heen en weer naar het buitenland, op hotel overnachten.  Niet zo eenvoudig bleek het te zijn om dan op je voeding te letten.

Kleine kwaaltjes bleken nu dan ook duidelijk te wijten aan de zwangerschap

- vermoeid

- regelmatig krampen in de buik

- geen eetlust

- rap voldaan met eten

- slapeloosheid

- frequente plaspauzes!

's nachts slapen was een ramp gedurende de eerste week.  Mijn buik voelde nog gezwollen aan, en bij het minste dat ik op mijn buik ging liggen, deed het pijn.  Daarom kan ik dus niet op mijn buik slapen, wat niet evident is voor iemand die ALTIJD op de buik slaapt

De hele nacht dus draaien van zij naar zij en om de paar uur ook nog eens toiletbezoek!

Van misselijkheid op zich bleef ik tot nu toe gespaard, ook al gaat het soms die richting uit.

Het eerste weekend na het goede nieuws, kreeg ik ineens een paniekaanval.  Ik had al enkele uren niets meer gevoeld in mijn buik, niets meer van kwaaltjes.  Ik voelde me zelfs supergoed.

Oh jee dacht ik, hoe weet ik nu dat het nog goed gaat?

Wie kan me zeggen of het ukkie er nog is? Kan het nu nog mis gaan?

Heb ik mezelf toch moed moeten inspreken om niet het slechtste meteen te gaan denken, maar dat is niet eenvoudig hoor.

Wij hebben al zo veel tegenslagen gehad, het is moeilijk om te blijven geloven in de positieve dingen.

Om het aan de familie te zeggen is het nog veel te vroeg, we weten nog niet hoe en wanneer het te zeggen, maar we willen allessinds wachten tot na 10 weken.

 

08:48 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bang |  Facebook |

22-03-09

10 maart 2009

Tussen de vele werkreizen naar het buitenland door, moest er ook nog bloed getrokken worden.

Ik had er absoluut geen zin in, en was al enkele dagen voorbereid op slecht nieuws.

Tijdens de wachtweken, die even traag als anders voorbijgingen, heb ik me amper van de zetel durven losmaken. (ik kreeg ook verplichte zetelrust van ventje)

Want, redeneerde ik, als ik geen uitzonderlijke inspanningen deed, zou ik me ook niet schuldig voelen bij het vernemen van het slechte nieuws.

Ik had al na de 1e week regelmatig buikpijn gehad, en mijn darmen die niet functioneerden zoals het hoorden.  Beetje opgeblazen gevoel nu en dan, en een beetje meer moe dan anders.  Dit laatste weet ik natuurlijk aan het heen en weer gereis.

Ook ventje zag het negatief in, want, waarom zouden wij nu geluk hebben?  Na al die jaren van pech en miserie...

De dag van de bloedtest uit voorzorg een halve dag vakantie genomen, omdat ik mijn emoties op het werk niet de baas zou kunnen, en dat komt niet van pas als je in een bureau van 4 mensen zit.

Om de tijd tot het verlossende telefoontje te doden, ging ik dan maar strijken.  Eindelijk, om half vier, rinkelde de GSM.  Met knikkende knieën ging ik de trap af terwijl de stem aan de telefoon zei: Mevrouw, ik heb goed nieuws voor u.  U bent zwanger.

Stilte aan mijn kant van de lijn. Even laten inwerken.  Ik kon uiteindelijk niets anders uitbrengen als: ah ja dan?  Ik herstelde me en vroeg dan naar de waarde van mijn HCG.  Die was 170.  Dat is goed, fliste het door mijn hoofd, het zal dan toch waar zijn!

Van de rest van het telefoontje herinner ik met niet veel meer.  Enkel het feit dat ik mocht doorgaan met de medicatie (foliumzuur + elthyrone voor de schildklier + utrogestan) en enkel op 30 maart nog terug verwacht wordt bij professor De Sutter. Geen tussentijdse bloednames want het HCG stond nu duidelijk hoog genoeg, geen twijfel meer mogelijk.

Tranen van geluk stonden in mijn ogen.

Ventje opgebeld, die uiteraard heel blij was, maar er verrassend kalm onder bleef.  Hij kon het ook nog niet geloven.

Die avond toch maar een fles alcoholvrije bubbels gekraakt en heel voorzichtig getoost op een rooskleurige toekomst!

Die avond toch

09:57 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: goed nieuws, zwanger |  Facebook |

Verrassing

Een beetje opzettelijk heb ik mijn oorspronkelijke blog http://sterretjesooievaar.skynetblogs.be/ laten doodbloeien.

Na het verschijnen van het krantenartikel in het Nieuwsblad, met daaronder mijn blog adres, viel het me in dat nu ook mijn vrienden en kennissen dit adres zouden kennen.

Aankondigen op mijn blog dat ik zwanger was, al na het vernemen van mijn goede nieuws, zou een beetje te vroeg zijn.  Ik wilde absoluut niet dat mijn omgeving het al wist.  Niet dat ze niet mogen delen in de vreugde, maar om teleurstellingen te vermijden, mocht het TOCH nog mislopen.

Beetje afgewacht dus, en toch nog besloten om een blog te starten.  Zodat ik mijn 'zwangerschapsgevoelens' ook kan delen en ventileren.

Het zal dus een verrassing moeten zijn voor mijn familie en vrienden als ze ten gepaste tijden het nieuws zullen vernieuwen.

EN: om het nog even bevestigd te zien: JA IK BEN ZWANGER, JOEPIE!!

Hier mag ik toch even blij om zijn, niet?

 

xxx

09:38 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwanger, ivf |  Facebook |