28-11-09

FOTO's

Ons prinsesje is intussen drie weken!

Hierbij enkele foto's van het kleine wondertje:

Amber 051

 

 

 

 

 

Amber 052

10:44 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-11-09

emoties

Het hele leven draait om emoties.  De laatste jaren heb ik dat aan de lijve mogen ondervnden: tijdens de behandelingen, tijdens de normale ups en downs van het leven, tijdens mijn zwangerschap, maar vooral na mijn bevalling!

De eerste dagen van de kraamtijd zat ik echt op een emotionele draaimolen (zeg maar rollercoaster), ik zal ze even proberen verwoorden:

- GELUK: blijdschap, het roze wolk gevoel, puur geluksgevoel, trots, ...

     Het is vrij begrijpelijk dat een enorm geluksgevoel je overspoelt vanaf het moment dat het kindje op je buik ligt!  Het is werkelijk onbeschrijflijk.  Ook de dagen erna, kan dit gevoel ineens aanzwellen en kan je tranen van geluk schreien door nog maar naar je wondertje te kijken!

- BESEF: verantwoordelijkheidsgevoel, dit is definitief, vanaf nu moet je extra zorg dragen, er is geen weg terug, hier komen de slapeloze nachten, er zit geen handleiding bij deze baby!, 't is nu aan mij en papa!, HELP! En na de kraamtijd in het ziekenhuis staan we er echt alleen voor!

- ONZEKER, twijfel: wil ik dit eigenlijk wel, Is dit het? Heb ik hier zo lang op gewacht?

- VERDRIET: als je niet weet wat je baby eigenlijk wil, als je moe bent of zomaar als je voelt alsof er een zware last op je schouders drukt.

- BOOSHEID: als iemand te dicht bij je kindje komt en je dit zelf niet wil: indringer!

als iemand zich (te veel) moeit, als iemand iets met je kindje doet dat je liever zelf wou doen! Als iemand goedbedoeld advies geeft...

- FRUSTRATIE (bij tegenslag: WAAROM), als voeding niet loopt zoals het moet, ...

- TRANEN.... die spontaan opwellen

   * als je terugdenkt aan de eerste aanblik van je babietje, de eerste schreeuw, de rondkijkende oogjes, de blik van de trotse papa ...

   * bij de minste blik naar je baby, het huidcontact, de blik in baby's ogen als ze mama zoekt, als je met je lippen over haar hoofdje of haar gezichtje dwaalt, ... puur genieten!

   * van verdriet, over het leven in je buik dat je niet meer voelt, hoe leeg het 'daar' nu is ...

* vermoeidheid en frustratie, onmacht

* als papa 's avonds weer naar huis gaat en je alleen bent met baby...

en nog zoveel andere gevoelens die er zijn maar die ik niet onder woorden kan brengen...

16:10 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: emoties |  Facebook |

16-11-09

Bevallingsverhaal

 

De hele voorafgaande week (begin november) heb ik me heel ziek gevoeld.

Het begon met iets wat er op leek dat ik een maag- darm infectie had.

 

Niet kunnen eten, opgeblazen gevoel, diarree en uiteindelijk constipatie.

Het verergerde met buikpijn: alsof mijn maag op springen stond.  Een heel gespannen gevoel bovenaan mijn buik, tot achter in mijn rug.

Pijnstillers brachten slechts tijdelijk soelaas en maag en darm medicatie haalde niks uit;

 

Dinsdag op controle bij de gynaecoloog: niets aan de hand mevrouw, gewoon wat kwaaltjes, het kindje zal de eerste week nog niet komen.

 

Woensdag naar de huisarts: een extra middeltje voor de maag en een middel voor de constipatie.

 

’s Nachts liep ik te kreunen van de pijn.  Moest me in bochten en kanten wringen om het me maar enigszins comfortabel te maken.  Het was een heuse nachtmerrie.

 

Ook donderdag sleepte ik me door de dag.  Ik moest me sterk houden, vrijdag moesten we immers naar een trouwfeest, en ik zou ook voorlezen in de huwelijksmis!

 

Donderdagavond nog naar een drink bij vrienden geweest, heel moe en ziek dat ik nog was, maar toch wou ik gaan, weliswaar met aparte auto’s zodat ik na een uurtje terug huiswaarts kon keren.

 

Rond zeven uur zag ik bij toiletbezoek dat ik m’n slijmprop had verloren.

Een uurtje later  ben ik maar voorzichtig naar huis gereden, met aandrang aan het ventje om het niet te laat te maken.

 

Ik had eerder op de dag nog gezegd tegen hem dat ik fysiek geen bevalling zou aankunnen, zo slecht ik me voelde!  Bovendien had ik in de week amper iets voedzaams binnen kunnen krijgen…

 

Thuisgekomen kreeg ik erge last in de rug.  Op de duur heuse pijnscheuten.

Ik haalde er m’n klok bij: om de 5 minuten een pijnscheut.  Oei, zou dat rugweëen zijn?

 

Dan maar naar de kraamafdeling van het ziekenhuis gebeld. Of ik toch maar niet even zou binnen komen.

Van dat moment af bleef ik redelijk kalm.

Ventje kwam thuis, verfriste zich even, naam pak en zak en we gingen in de auto.  Toen moest ik de ‘weëen’ al wegpuffen.  Vreemd genoeg beseft ik niet dat ik moest bevallen.  Ik voelde immers geen weëen in de buik.

 

Naar het ziekenhuis geracet.  De weëen kwamen al om de drie minuten! 

Door de relaxatie en ademhalingsoefeningen die ik gehad heb, viel het best mee om dit te ‘overpuffen’.

 

Op het verloskwartier even wachten en toen mochten we een kamer binnengaan.  Een vlugge check: Mevrouw, u hebt al drie cm ontsluiting!

SPANNEND…

 

Het was toen 11 uur.

 

Ik werd geïnstalleerd en aan de monitor gelegd: registratie van mijn weëen en hartslag van ons meisje.

 

Een uur later had ik al 5 cm ontsluiting en begon de pijn vrij hevig te worden. 

 

Om twaalf uur kwam er een anesthiste binnen: of ik graag epidurale wou.

 

Ik had eerder tegen de vroedvrouw gezegd dat ik graag het ontspanningsbad wou…

Ik zei dus wel dat ik epidurale wou als de pijn te hevig werd.

Maar, zei de anesthesiste: haar shift zat er bijna op en de enige andere beschikbare anesthesist zat nog enkele uren vast in een operatie volgens haar.

Er zat dus niks anders op dan de epidurale maar te aanvaarden, vond ik.  Zonder aarzelen.

 

De vroedvrouw kwam terug binnen en was boos.  Volgens haar was dit een ‘smoes’ om zonder meer de epidurale te kunnen zetten, en op de lauweren te gaan rusten.  Ze gaven het volgens haar zo de kans niet om op een andere manier de pijn weg te relaxeren…

 

Ik gaf er geen zier om, zolang ik maar even van de pijn verlost zou zijn.

 

Laat dus maar komen.  Ventje werd even onwel bij het zien van de grote spuit en moest even naar buiten gaan.  Ik kon alles dapper verbijten en even later een beetje relaxeren want de weeën kwamen bijna om de minuut.

Ik keek op de monitor om de weëen te volgen, en zag prompt dat de hartslag van ons kindje pijlsnel naar beneden ging.  Ik hield mijn adem in toen ik de dokter en vroedvrouw in ‘paniek’ zag schieten en onmiddellijk vanalles ondernemen.

Ik kreeg een weëen remmer ingespoten, en vaginaal werd op het hoofdje van ons kindje een sensor geplaatst om zo beter het hartje te kunnen opvolgen;

Dankzij snel en vakkundig ingrijpen ging het hartje vrij snel terug de goede richting uit!

 

Anderhalf uur later moest ik terug de pijn trotseren en had ik 7 cm ontsluiting.

Epidurale bijspuiten bracht niet veel meer op, ’t was effe doorbijten nog.

 

Om 5 uur kreeg ik dan persweëen bij, en zo moest ik zelf ons kleintje door het bekken persen omdat ze nog niet ingedaald was.

Dit was het ergste van de hele bevalling.  Dit is zo een overweldigend natuurfenomeen, je hebt hierbij geen controle meer over jezelf.  Je schreeuwt en geeft alles wat je in je hebt!

 

Rond zes uur was ik dan ‘klaar voor het echte werk’.

Het gecontroleerd persen kon beginnen. 

Dit was relatief gemakkelijk, ook mentaal, omdat je weet dat dit de laatste stap is.  Tussendoor moest er wel nog geknipt worden, maar hier heb ik helemaal niets van gevoeld.  Dit gebeurd op het hoogtepunt vn een wee.

Al bij al viel dit goed mee: de aanmoedigingen van ventje, de dokter en de vroedvrouw, en de adrenaline.

 

Een half uur later, om half zeven, zag ons Amber het levenslicht! Met een schreeuw werd ze op mijn buik gelegd, en vanaf dan was het puur genieten!

De traantjes volgden, ventje nam een foto, en dan was het grote besef er: wij zijn mama en papa!

 

De navelstreng werd doorgeknipt, en knip werd vakkundig toegenaaid (vrij pijnlijk, was even doorbijten) en de placenta volgde mooi op tijd!

 

De komende uren zijn als in een roes voorbij gegaan.  Puur genieten.  De ouders verwittigen, emoties zijn gang laten gaan, en uitkijken naar ons kindje dat zou gewogen en gemeten worden.

 

Rond tien uur waren we op de kamer geïnstalleerd en een uurtje later ging ventje toch maar even huiswaarts om een en ander in orde te brengen.

In de namiddag kwamen dan de ouders onmiddellijk een kijkje nemen en iedereen was blij en vol lof over ons mooi prinsesje.

 

Tegen de avond kreeg ik echter terug last van mijn fameuze maagpijn aanvallen, en pijn in de rug.

Ik beloofd aan m’n ventje dat ik de dokter zou laten komen indien het bleef duren.

 

Om drie uur ’s nachts hield ik het niet meer uit en vroeg ik om een pijnstiller en een medicijn om m’n maag tot rust te brengen.

Een uurtje later was het echter nog verergerd.

De alerte nachtverpleger nam er even de bloeddrukmeter bij, kreeg blijkbaar een rare waarde als resultaat, hij haalde er een tweede bloeddrukmeter bij, en uiteindelijk de gynaecoloog van wacht!

Er werd besloten om me te verhuizen naar het verloskwartier, de operatiezaal vd keizersnedes omdat ze me toch wat van dichterbij wouden bekijken.

Bloedprikken, bloeddruk registratie, echo van de buik, vaginale echo, ….

Na een half uurtje kwam het resultaat: zwangerschapsvergiftiging of pre-eclampsie.

 

Een zware diagnose.  Komt weinig voor, en nog zeldzamer is het dat dit na de bevalling pas tot uiting komt.  Maar vermoedelijk liep ik hier al een tijdje mee rond…

 

Het komt er op neer dat ik het risico liep om ‘stuipen’ te krijgen of een soort epileptische aanval.  Mijn bloed en leverwaarden waren enorm slecht en bloeddruk veel te hoog.

Ook zou er een risico zijn geweest op inwendige bloedingen door een laag bloedstollingsgehalte!

Meteen werd ik aan het infuus (magnesium) gelegd en dan ook bloeddrukremmers toegediend.

Ik kreeg wel wat bijwerkingen van de magnesium: verward en versuft.

Verder zag ik ook wazig door m’n ogen en had ik soms zo sterretjes voor m’n ogen.  Heel raar!

 

Verder was het afwachten, de verpleging kwam me dikwijls bezoeken en gelukkig mocht ons kleine meisje mee met mij.  Met wat hulp voor het aanleggen kon ik haar ook regelmatig laten drinken, zodat ze ook wat van het voedzame colostrum binnenkreeg.

Ze had al een vrij laag geboorte gewicht (2, 745 kg) dus ze kon alle voeding verdragen!

’t Was een harde dobber want ik kon m’n kleine meisje niet zelf verzorgen, wassen of droogleggen.  ’t Deed enorm veel pijn, maar ik moest nu in de eerste plaats herstellen!

De borstvoeding ging gelukkig wel vrij goed, en ’t was zalig om m’n kindje zelf te kunnen voeden!

 

Na een dag of drie stabiliseerde mijn toestand en ik kon terug op m’n gewone kamer, werd van de baxter en medicijnen verlost en na zes dagen mocht ik huiswaarts keren.

 

Ons kleine meisje kreeg intussen ook een gele klaar (bilirubinegehalte in het bloed) en moest dan nog eens twee dagen onder de ‘zonnebank’.

Hiervoor moest ze dan ook nog eens kunstvoeding bij krijgen, zodanig dat ik een heel slechte start had voor de borstvoeding.

Maar bon, hier wordt aan gewerkt!

 

Dit was dus mijn verhaal. 

 

Ik hou een heel gelukzalig gevoel over aan de bevalling en heb lang op m’n roze wolk gezweefd.  Een droom die in vervulling kwam en een heel happy end!

13:46 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-11-09

BEVALLEN

Totaal onverwacht heeft onze kleine prinses zich vorige week aangediend!

Ons meisje weegt 2, 745 kg en meet 49cm.

We maken het prima nu, maar hebben een heuse stromende rivier overgezwommen!

Later meer nieuws!

20:14 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

BEVALLEN

Totaal onverwacht heeft onze kleine prinses zich vorige week aangediend!

Ons meisje weegt 2, 745 kg en meet 49cm.

We maken het prima nu, maar hebben een heuse stromende rivier overgezwommen!

Later meer nieuws!

20:14 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-09

ziek worden op het einde...

Weken heb ik uitgekeken naar mijn laatste werkdag.  Omdat ik dan eindelijk wat zou kunnen uitrusten en me rustig voorbereiden op de veranderingen in ons leven.

Het begint hier echter niet zoals ik gedroomd had.  Sinds enkele dagen ben ik echt ziek.  Pijn zoals ik nog nooit in m'n leven ervaren heb, ik voel me zo slecht dat ik er wanhopig van wordt.

Reeds enkele weken kan m'n maag al eens opspelen en kan ik 's nachts met een hongergevoel wakker worden.  Dit had echter geen gevolgen voor mijn algemene conditie of hoe ik me voelde.  Nu, is de maaglast in alle hevigheid losgebarsten.

Misschien te veel getafeld het voorbije weekend?  In elk geval heb ik constant nu een opgeblazen en pijnlijke maag!  Even aan mijn buik komen is al pijnlijk!, daarbij nog obstipatie èn hevige rugpijn.

Zo hevig dat het opkomt in weëen, heuse rugweëen.  Zo hevig dat ik met mezelf geen blijf weet van de pijn en in alle hoeken van de kamer zou kruipen om de pijn te proberen verzachten;

De huisarts gaf een onschuldig middeltje tegen opgeblazen maag en obstipatie, maar na 24 uur heb ik nog geen winst, integendeel.

De nachten zijn het ergst.  Het duurt een half uur alvorens ik zodanig een houding heb gevonden die niet meer pijnlijk is, waarbij ik nog gemakkelijk kan ademenen en inslapen.  Een uurtje later word ik dan wakker (omdat ik waarschijnlijk nogal een wroeter ben) in een andere houding, en dan begint de hel van voor af aan.  Pijnlijke rugkrampen, maagpijn, ademhalingslast, .....

De nacht duurt lang zo.

Pijnstillers brengen slechts tijdelijk soelaas en wil ik zo veel mogelijk vermijden natuurlijk!

Pffff, ik hoop van harte dat de bevalling beter meevalt.  Dit is voor mij nu al niet meer te harden.  Terwijl ik echt niet kleinzerig ben!

Wat me dan het meest zorgen baart is dat ik nu fysiek niet in staat ben om een baby op natuurlijke wijze op de wereld te brengen (ben uitgeput en op van de pijn), dus ik sowieso een keizersnede zal moeten opteren.

Duim dus allemaal voor mij dat ik binnen enkele dagen terug fit ben zodat ik opgewekt en optimistisch de bevalling tegemoet kan kijken!

 

09:19 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: hevige pijn |  Facebook |