28-10-09

Aftellen is begonnen

Het aftellen is nu ECHT begonnen.

SPANNEND!

Ik ben nog steeds aan het werk nu, laatste werkweek is halfweg.  Dan hoop ik nog twee weekjes thuis te kunnen uitrusten, tenminste als de baby beslist om te komen op de uitgerekende datum.  Zou mooi zijn, en perfect in de planning passen :)

Vroeger moet hij of zij absoluut nog niet komen, tenzij het medisch genoodzaakt is, maar veel later liever ook niet :)

Maar nu kijk ik er echt wel naar uit.  Fysiek begint het ook vrij zwaar en vermoeiend voor me te worden.

Ik heb nog steeds geen klagen, maar het is tegen mijn natuur in om zo onafhankelijk en 'hulpbehoevend' te zijn.

Het huishouden staat nu op een wel heel laag pitje bij mij en ik moet huis en tuin toch wel wat verwaarlozen....

Maar kom, de voorbereidingen zijn allemaal klaar, enkel nog het wiegje zetten dus het babytje is zooooooo welkom.

Tot mijn grote vreugde voel ik ook meer en meer beweging.  Het babytje dat ook ongeduldig wordt?

De stampjes en schopjes zijn met momenten zelfs pijnlijk, maar ik geniet er zo van!

Het enige wat mij zorgen baart is de gezondheid van ons toekomstige kindje.  Hoe zal het geboren worden, zal het vlot gaan, zal het 100% pefect gezond zijn?

Onze gynaecoloog heeft er bij mij ook 'gelegen' hoor.  Moet echt heel weinig op controle gaan, en als ik dan mag gaan, wordt er amper naar mij of babytje omgekeken.  Behalve de routine (bloeddruk, urine, gewicht) wordt er NIKS nagekeken. 

Ik zou wel graag weten of ons ukje mooi op schema ligt in de groei en gewichtcurves: de moeite niet volgens de gyn want je kan dat nu toch niet meer nauwkeurig meten....

De placenta: doet die zijn werk nog naar behoren?  Moet er af en toe eens niet naar de 'voedingsbron' van ons ukje gekeken?

De ligging van het babytje is ook al lang niet meer op echo bevestigd.  We kunnen alleen maar hopen dat het hoofdje nog lekker naar beneden ligt...

De indaling? Hoe kunnen we dit merken, is het belangrijk of het al dan niet al op voorhand ingedaald is?

Ontsluiting? Verweking van de baarmoederhals?  Nietsvan dit alles werd gecontroleerd.

Ik tel dus in de eerste plaats enorm af naar de eerstvolgende afspraak, nog 5x slapen!

12:06 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-10-09

kamertje

kamer 1

kamer 2

 

 

 

 

 

 

 

kamer 3

 

Hier is dan een beeld van ons kinderkamertje.  Sinds dit weekend helemaal op orde tegen dat het babytje komt!

Ik kijk er al naar uit!

21:34 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-09

Paniek echo

De laatste week was ons beebje heel rustig in mijn buik.  Ik lag er wel eens over te piekeren maar maakte me niet echt zorgen omdat ik ervanuit ging dat als er echt iets mis is met je kindje, je dit instinctief wel zou aanvoelen....

De laatste 24 echter was het opvallend rustig.  Hoe hard ik me ook concentreerde, ik kon geen stampje te onderscheiden.

Soms kan je wel eens zo druk met iets bezig zijn dat je echt niet meer stil staat bij de bewegingen.  Soms kan je een zacht stampje niet meer voelen, een hard stampje des te meer....

Vrijdagavond laat gaan slapen, Weinig geslapen en vroeg wakker geworden zaterdagochtend.  Nog steeds geen beweging in de buik.

het wondermiddel angelssounds kapot... en in ergste nood eens met een WC rolletje aan ventje gevraagd om te luisteren.... niets

Linkerzij geprobeerd, rechterzij geprobeerd, buikademhaling, buikmassage... geen kindsbewegingen.  Mijn zenuwen gierden door mijn lijf.

's ochtends eerst wat in de keuken bezig geweest, daarna rustig in de zetel: nog steeds geen (duidelijke) stampjes.

Effe googlen bracht me volledig in paniek want je leest natuurlijk alleen het slechte nieuws: doodgeboren kindjes ....

Toch maar naar de huisarts gebeld die me op het middaguur nog een echo wou bezorgen.  Ondertussen voelde ik wel al kleine bewegingkjes in mijn buik, korte samentrekkingen snel na elkaar: babytje met de hik?

In de wachtzaal: eindelijk een 'echt' stampje ad bovenkant van mijn buik.  Tranen sprongen in mijn ogen en een glimlach rond mijn mond.

De dr begreep mijn ongerustheid en liet me direct plaatsnemen voor echo.

Het hartje klopt zoals het moet, de niertjes werkten en de armpjes bewogen.  Even een snelle meting van het bovenbeen gaf aan: 34w 6d... Een beetje vooruit op schema, maar dat is niets dan goed nieuws!

Ik vroeg dan aan de dokter of het echt zou kunnen dat het kindje zou sterven.  Hij antwoordde: een gezond kindje sterft niet zomaar... Maar ja, hoe weet je dat het gezond is ??

Het is wel zo dat je dan meestal na een paar dagen weëen krijgt en dat de bevalling uitzichzelf start....

Hij zei ook dat als ik blijf ondervinden dat het kindje minder beweegt, dat ik dan best even naar het ziekenhuis ga aan de monitor liggen dan controleren ze het een en ander.

Laat ons hopen dat dit niet nodig zal zijn!

alsof onze kleine deugniet iets goed te maken had, heb ik het vanmiddag nog meermaals voelen en zien bewegen.  Buikje ging zowaar alle kanten uit!

Een ontspannend bad heeft me ook helmaal opgekikkerd en mijn angstmonster is verslagen.

Bedankt lieve huisarts!

21:20 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: paniek |  Facebook |