28-09-09

het gaat vooruit

33 weken alweer.

Waar is de tijd dat ik zat te smachten naar het moment dat ik 7 maanden zwanger zou zijn, dat ik zat te smachten naar een mooi gevormde buik...

Het lijkt al zo lang geleden, en toch als ik even achteromkijk, lijkt het alsof de maanden voorbij gevlogen zijn.

Op dit moment komen er terug wat kilootjes bij.... Bijna 7 in totaal op bijna 8 maanden.  Niet slecht, en ik hoop dat er niet veel kilo's meer bijkomen....

Mijn buik is nu echt zo rond dat ik heeeeeel beperkt ben in de kleding die ik nog kan dragen. 

Bovendien moet mijn ventje af en toe zo nodig zeggen: die broek staat je toch eigenlijk niet.... Dat truitje moet je toch maar niet meer aandoen. Onbeslist

De afwisseling in mijn garderobe is dus ver te zoeken, maar tja, voor de resterende 6 -7 weken zal ik toch niet veel meer nodig hebben hé.

De meeste voorbereidingen zijn nu ook achter de rug.

De kinderkamer steekt in elkaar, verzorgingstafel ook.  Parkje staat gereed. 

De bekleding uitwassen en het wiegje opmaken is echt voor het aller allerlaatste moment hoor.

De suikerbonen staan ingepakt en klaar, ventje moet enkel nog de naamkaartjes schrijven.  Dus ja ja de naam ligt ook eindelijk vast.  hoewel er soms nog een kleine twijfel opduikt :)

Mijn valiesje en dat van onze baby klaarmaken zal voor volgend weekend of zo zijn.  Want je weet maar nooit.  In theorie kan ik heel binnenkort al bevallen... en dan wil ik toch niet onvoorbereid zijn....

Ondertussen denk ik ook dat er mentaal ook bijna helemaal klaar voor ben.  Mijn leven draait nu echt bijna uitsluitend rond mijn toekomstige moederschap. 

Na alle infoavonden die ik heb gevolgd omtrent verzorging, borstvoeding, babyuitzet, kraamperiode en verloskwartier weet ik min of meer wat te verwachten en ik kijk er naar uit om dit aan de praktijk te toetsen.

MEer en meer ben ik nu ook aan de bevalling aan het denken.  Wel of niet epidurale verdoving?  Zal ik erg afzien, zal het lang duren, en vooral: zal het kindje op en top in orde zijn?

Want die angst overvalt me nog heel regelmatig.  Ik voel ons kindje niet meer zo frequent bewegen als enkele weken geleden.  soms bezorgt me dat een echte angstscheut. 

Vertrouwen is de boodschap!  Ik neem nu ook meer rust dan ik enkele weken geleden deed en ik voel wel dat mijn lichaam deze rust apprecieert.  Ik ben niet langer meer gekweld door frequente rugpijnen en pijnlijke voeten.  Hoofdpijn heb ik ook al een tijdje niet meer gehad en ik kan nu echt nog genieten van het zwanger zijn.

Professioneel ben ik ook enorm aan het aftellen.  Ik ben zodanig aan 'mentale' rust toe, dat ik echt tegen mijn zin kom werken en de dagen aftel.

De opleiding van mijn collega's verloopt niet zo vlot als het zou moeten zijn, en ik ben er wel bezorgd over.  Eigenlijk zijn het zorgen voor een ander maar ja, je wil toch dat de boel hier niet helemaal in het honderd loopt.

Enfin, ik probeer me op de belangrijkste zaken te concentreren en de rest verloopt maar zijn gewone gangetje.

Nog enkele weken aftellen....

08:35 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-09-09

Krantenartikel

Ik ben even uit mijn anonimiteit getreden.  We staan vandaag 12 september mt een interview in de krant het Nieuwsblad.

Het is een vervolgverhaal op ons IVF - artikel van begin maart.

We willen hiermee alle IVF-ers en koppels met fertiliteitsproblemen een hart onder de riem steken. 

Feit is dat je de moed niet mag verliezen, en moet blijven hopen.

Als de natuur uiteindelijk echt niet mee blijkt te werken, hoop ik dat deze koppels het een plaatsje kunnen geven en uiteindelijk nog geluk in het leven kunnen vinden!

Wij tellen enorm af naar de bevalling en naar de dag dat we ons wondertje in onze armen houden. Dan pas is onze behandeling helemaal gelukt!

10:39 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-09

nog 10 weken

De mijlpaal van 30 weken is bereikt.  We staan al verder dan we ooit hadden durven dromen.

We merken meer en meer, ventje en ik, dat ons geduld nu bijna op is.  We willen ons babytje zo snel mogelijk in onze armen houden.  Meer en meer wordt het concreet, en willen we liefst heel vlug kunnen genieten van ons kleine wonder.

We zullen toch nog even op onze honger moeten blijven zitten.  Ik berust er net iets meer in, omdat ik absoluut niet wil dat onze baby te vroeg geboren wordt en kijk dus met een verlangend hart uit naar de 1e week van november.  Dan mag het voor mij gerust zo ver zijn!

Het is zo ontzettend leuk om met de voorbereidingen bezig te zijn: we staan al een heel eind!

-de buggy en kinderwagen is afgewassen, bekleding uitgewassen, maxicosi ook helemaal in orde.

- suikerbonen al bijna voor de helft afgewerkt.  Enkel de naamkaartjes nog schrijven.  Dat is een taak voor het ventje omdat hij het mooiste handschrift heeft.  Bovendien wil ik eerst van de naam voor 100% overtuigd zijn.

- kleertjes: ik kan me niet bedwingen om af en toe nog eens iets leuks bij te kopen.  Ventje lacht al en zegt dat het beebje al meer kleertjes heeft dan dat hijzelf heeft... Maar ja, ik ga niet voor 5 vuile body's al een wasmachine aanzetten hé.

- het kamertje: schilderwerken zijn af, enkel twijfelen we nog of we enkele 'stempels' zouden aanbrengen en sjablonen, of een behangboord. De meubeltjes worden eind deze week afgehaald en dan kan het installeren beginnen.

Over de naam zijn we het eigenlijk eens, maar ik durf het nog niet bevestigen.

Ik merk toch dat de schrik er nog een beetje inzit om mijn kindje alsnog te verliezen.  Dat zal wel altijd zo zijn denk ik, leven met angst... Na alles wat we meegemaakt hebben, niet alleen met de vruchtbaarheidsbehandelingen maar ook op ander gebied, Wij hebben nog steeds schrik om onvoorwaardelijk gelukkig te zijn! 

Ik kijk nu uit naar mijn echo van morgen.  Dat zal dan pas de 3e !!! keer zijn dat ik mijn gynaecoloog te zien krijg.  Hopelijk maakt hij nu wat meer tijd voor me vrij en kan ik deftig al mijn vragen stellen.  De vroedvrouwen zijn altijd heel vriendelijk en behulpzaam, maar om de een of andere reden betrouw ik soms toch meer de mening en het advies van de 'echte' specialisten.

Ben vooral benieuwd hoe ons babytje het nu doet, hoe het ligt (hoofdje naar beneden nog steeds neem ik aan), hoe groot en zwaar het al is.

Van gewicht kom ik zelf niets bij, en daar maak ik me best ongerust in, buikje blijft wel groeien, maar op zich merk ik daar zelf niet veel van.

Oh ja, voor ik het vergeet: volgende week verschijnt er nog een interview van mij in de krant het Nieuwsblad, als vervolg over mijn verhaal van de vruchtbaarheidsbehandeling.  Nu gaat het over mijn zwangerschap en hoe ik het beleef, en of ik het anders beleef dan iemand die op natuurlijke wijze zwanger is geraakt.

Daar ben ik persoonlijk van overtuigd: dat de beleving van de zwangerschap helemaal anders is.  Veel meer bewust en veel meer op de hoede zijn voor bepaalde dingen.  Dat kan ook niet anders...

Ik kijk nog altijd met gemengde gevoelens terug op de behandeling en ik heb het nog altijd moeilijk om spontaan blij te zijn met het nieuws dat iemand uit de omgeving zwanger is, maar dat zal altijd wel een pijnpunt blijven....

Een ding is zeker, de gelukkigste dag uit mijn leven moet nog komen: de dag dat ik onze baby in mijn armen kan houden!

08:53 Gepost door ***K*** in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |