07-09-09

nog 10 weken

De mijlpaal van 30 weken is bereikt.  We staan al verder dan we ooit hadden durven dromen.

We merken meer en meer, ventje en ik, dat ons geduld nu bijna op is.  We willen ons babytje zo snel mogelijk in onze armen houden.  Meer en meer wordt het concreet, en willen we liefst heel vlug kunnen genieten van ons kleine wonder.

We zullen toch nog even op onze honger moeten blijven zitten.  Ik berust er net iets meer in, omdat ik absoluut niet wil dat onze baby te vroeg geboren wordt en kijk dus met een verlangend hart uit naar de 1e week van november.  Dan mag het voor mij gerust zo ver zijn!

Het is zo ontzettend leuk om met de voorbereidingen bezig te zijn: we staan al een heel eind!

-de buggy en kinderwagen is afgewassen, bekleding uitgewassen, maxicosi ook helemaal in orde.

- suikerbonen al bijna voor de helft afgewerkt.  Enkel de naamkaartjes nog schrijven.  Dat is een taak voor het ventje omdat hij het mooiste handschrift heeft.  Bovendien wil ik eerst van de naam voor 100% overtuigd zijn.

- kleertjes: ik kan me niet bedwingen om af en toe nog eens iets leuks bij te kopen.  Ventje lacht al en zegt dat het beebje al meer kleertjes heeft dan dat hijzelf heeft... Maar ja, ik ga niet voor 5 vuile body's al een wasmachine aanzetten hé.

- het kamertje: schilderwerken zijn af, enkel twijfelen we nog of we enkele 'stempels' zouden aanbrengen en sjablonen, of een behangboord. De meubeltjes worden eind deze week afgehaald en dan kan het installeren beginnen.

Over de naam zijn we het eigenlijk eens, maar ik durf het nog niet bevestigen.

Ik merk toch dat de schrik er nog een beetje inzit om mijn kindje alsnog te verliezen.  Dat zal wel altijd zo zijn denk ik, leven met angst... Na alles wat we meegemaakt hebben, niet alleen met de vruchtbaarheidsbehandelingen maar ook op ander gebied, Wij hebben nog steeds schrik om onvoorwaardelijk gelukkig te zijn! 

Ik kijk nu uit naar mijn echo van morgen.  Dat zal dan pas de 3e !!! keer zijn dat ik mijn gynaecoloog te zien krijg.  Hopelijk maakt hij nu wat meer tijd voor me vrij en kan ik deftig al mijn vragen stellen.  De vroedvrouwen zijn altijd heel vriendelijk en behulpzaam, maar om de een of andere reden betrouw ik soms toch meer de mening en het advies van de 'echte' specialisten.

Ben vooral benieuwd hoe ons babytje het nu doet, hoe het ligt (hoofdje naar beneden nog steeds neem ik aan), hoe groot en zwaar het al is.

Van gewicht kom ik zelf niets bij, en daar maak ik me best ongerust in, buikje blijft wel groeien, maar op zich merk ik daar zelf niet veel van.

Oh ja, voor ik het vergeet: volgende week verschijnt er nog een interview van mij in de krant het Nieuwsblad, als vervolg over mijn verhaal van de vruchtbaarheidsbehandeling.  Nu gaat het over mijn zwangerschap en hoe ik het beleef, en of ik het anders beleef dan iemand die op natuurlijke wijze zwanger is geraakt.

Daar ben ik persoonlijk van overtuigd: dat de beleving van de zwangerschap helemaal anders is.  Veel meer bewust en veel meer op de hoede zijn voor bepaalde dingen.  Dat kan ook niet anders...

Ik kijk nog altijd met gemengde gevoelens terug op de behandeling en ik heb het nog altijd moeilijk om spontaan blij te zijn met het nieuws dat iemand uit de omgeving zwanger is, maar dat zal altijd wel een pijnpunt blijven....

Een ding is zeker, de gelukkigste dag uit mijn leven moet nog komen: de dag dat ik onze baby in mijn armen kan houden!

08:53 Gepost door ***K*** in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het nadert,het nadert,het nadert .....Bijna heb je deze ukkepuk in je armen !!
Laat ons dan snel iets weten hé !

Gepost door: Hello | 07-09-09

De commentaren zijn gesloten.