26-06-09

emoties

Emoties hebben altijd al mijn leven beheersd. 

Soms ongecontroleerd, met emotionele uitbarstingen, spontane woedeaanvallen en ondoordachte uitspraken.

De laatste jaren heb ik dit meer gecontroleerd kunnen houden, behalve soms tijdens de voorbije behandelingen.

Sinds mijn zwangerschap gaan de hormonen soms weer aan de haal met mijn emoties.

Vandaag beleef ik echter een hoogtepunt.  Heb heel slecht geslapen en toen ik vanmorgen het nieuws van popster Michael Jackson vernam, loop ik de hele tijd met tranen in de ogen. Ik ga nochtans vrij nuchter met dit soort nieuwtjes om.  Ik zeg dan altijd: een BV of popster is ook maar een mens, het oneindige leven is voor niemand weggelegd.

Maar vanmorgen had ik het moeilijk.  Moeilijk om ventje naar 't werk te zien vertrekken en moeilijk om mezelf in de hand te houden.

Te veel werkdruk de voorbije weken?  Hormonaal? Of gewoon een dipje?

De voorbije dagen was ik echt onbezorgd zwanger.  Genieten van het beginnend buikje, eindelijk terug veel energie, kon weer eten wat ik wou.  Bij momenten zou ik vergeten dat ik zwanger was.

Vanmorgen bekeek ik mijn buikje weer in de spiegel, en plots was het weer niet dik genoeg, plots zag ik er in mijn ogen niet meer zwanger uit.

Toch maar even naar ons beebje geluisterd met de angelssounds dopler.  En ja hoor, een pracht van een hartslag.

Maar dan dat kwelduiveltje weer: misschien groeit je beebje wel niet goed genoeg, misschien heeft hij/zij wel een afwijking, de gedachte 'het kan nog mislopen' spookte weer door mijn hoofd en is met niks te verdrijven.

Misschien heeft de mislukte echo van enkele dagen geleden er wat mee te maken.  Een collega op't werk wou ons echotoestel dat we verkopen even uittesten (is maar heel zelden eens op het bedrijf aanwezig) maar kon bij mij geen mooi beeld te pakken krijgen van het beebje.  Ik was toch zoooo teleurgesteld.  Ik wist wel dat ik met niet ongerust hoefde te maken.  voorbije zaterdag heeft de huisarts nog mooie beeldjes gemaakt.

Ons ukje was zelfs op duimpje aan het zuigen.

Waarom voel ik me dan plots zo doodongelukkig?

Het gemis aan overleden dierbaren is plots weer zo overweldigend en het besef dat het leven zo gedaan kan zijn hangt als een dikke mist om me heen.

Zal de zon vandaag deze mist kunnen doen opklaren?

08:26 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: emoties, gevoelens, bang |  Facebook |

Commentaren

Na regen komt zonnenschijn; na zonneschijn komt regen...en daartussenin komen er opklaringen , mistige dagen ,etc ..... That's life !

Het mooie aan gevoelige mensen is dat ze ook zo ontzettend kunnen genieten van iets leuks .

Laat jouw gevoelens gewoon de vrije gang ..daar is niks mis mee .

Groetjes !!

Gepost door: Hello | 26-06-09

De commentaren zijn gesloten.