23-03-09

zwanger en bang

Ook al hadden wij goed nieuws gekregen, toch bleven we heel nuchter en afwachtend.  ik had immers al eens een zwangerschapsbevestiging gekregen, en toen liep het enkele dagen mis.  Wij wouden ons hier tegen beschermen en probeerden nog niet te euforisch te zijn.

Daarom wou ik dan ook zo snel mogelijk een tweede bloedtest laten doen.  Dus, drie dagen later liet ik terug een bloedname doen. 

's Avonds kreeg ik mijn resultaten: HCG gestegen naar 845!!  In regelrechte positieve lijn dus.

Stilaan begonnen wij toch te geloven in dit wonder.

De realiteit begon dan ook te dagen:

Nu is het voor echt!

Dat betekent: echt helemaal geen alcohol meer, echt letten op die voeding, echt opletten wat ik doe.

Meteen dus gaan googlen en opzoeken wat ik kan doen ivm toxoplasmose, listeriose, en contact met baby's.

Ondertussen moest ik uiteraard nog heen en weer naar het buitenland, op hotel overnachten.  Niet zo eenvoudig bleek het te zijn om dan op je voeding te letten.

Kleine kwaaltjes bleken nu dan ook duidelijk te wijten aan de zwangerschap

- vermoeid

- regelmatig krampen in de buik

- geen eetlust

- rap voldaan met eten

- slapeloosheid

- frequente plaspauzes!

's nachts slapen was een ramp gedurende de eerste week.  Mijn buik voelde nog gezwollen aan, en bij het minste dat ik op mijn buik ging liggen, deed het pijn.  Daarom kan ik dus niet op mijn buik slapen, wat niet evident is voor iemand die ALTIJD op de buik slaapt

De hele nacht dus draaien van zij naar zij en om de paar uur ook nog eens toiletbezoek!

Van misselijkheid op zich bleef ik tot nu toe gespaard, ook al gaat het soms die richting uit.

Het eerste weekend na het goede nieuws, kreeg ik ineens een paniekaanval.  Ik had al enkele uren niets meer gevoeld in mijn buik, niets meer van kwaaltjes.  Ik voelde me zelfs supergoed.

Oh jee dacht ik, hoe weet ik nu dat het nog goed gaat?

Wie kan me zeggen of het ukkie er nog is? Kan het nu nog mis gaan?

Heb ik mezelf toch moed moeten inspreken om niet het slechtste meteen te gaan denken, maar dat is niet eenvoudig hoor.

Wij hebben al zo veel tegenslagen gehad, het is moeilijk om te blijven geloven in de positieve dingen.

Om het aan de familie te zeggen is het nog veel te vroeg, we weten nog niet hoe en wanneer het te zeggen, maar we willen allessinds wachten tot na 10 weken.

 

08:48 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bang |  Facebook |

Commentaren

Ik denk dat iedereen wel kan snappen dat je bang bent ...en met momenten zelfs in paniek . Als je al wat tegenslag achter de rug hebt , lijkt het nu "te mooi om waar te zijn" . Doch , geniet nu maar , want momenteel ben je ECHT ZWANGER !!

Gepost door: hello | 24-03-09

De commentaren zijn gesloten.