18-06-10

nieuwe fotootjes

Amber1

 

 abmer 1

amber 2

 

 

Amber 4

 

amber 3

 

Amber 6

16:28 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-05-10

mini-DVO bijeenkomst

Met een aantal jonge mama's en hun babietjes zijn we samen gekomen voor een 'blind' date.

Het werd een gezellig klets- en tetternamiddag en we hebben ook enkele foto's van onze babietjes genomen.  Stuk voor stuk schatten van babietjes!

Jammer dat de groepsfoto er niet van gekomen is!

amber en kaan

 

Amber en Kaan

 amber en kaan2

yveske

 

Yveske, toen hij nog wakker was.

 

ambertjes

 

Beide Ambers!ambers2

 

ambers3

 

En hieronder onze lieve Aline:

aline

 

Thuisgekomen wou Ambertje nog niet slapen, maar spelen en wriemelen:

amber thuis

 

Jammer genoeg heb ik geen foto van Fleurtje ....

19:36 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-04-10

genieten met de grote G

Intussen is mijn prinsesje 5 maandjes oud geworden!

En ben alweer aan mijn vierde werkweek bezig.

Het is al bij al goed meegevallen, al was de ommedraai enorm!  Toch wel moeten aanpassen aan het werkregime, contact met collega's, klanten, lawaai, ....

Wonder boven wonder was ik rap terug in de running met m'n dagdagelijkse taken, alsof ik nooit was weggeweest.

Ik moest ook als het ware een knop omdraaien: thuiskomen = terug mama zijn...

Net alsof ik in een nieuwe wereld gekomen was en m'n oude nieuwe leventje (het mama-zijn) voorbij was.

Ondertussen heb ik het alweer perfect onder de knie en gaat de combinatie perfect.

Ik geniet nu des te meer van de tijd die ik met mijn kindje doorbreng, en vanaf nu gaat alles eens zo snel.

Je ziet haar als het ware veranderen.  De ene dag kan ze nog maar amper dit, de volgende dag kan ze het als een volleerde ...

't is zo grappig en ontroerend om dat kleine wezentje de wereld te zien verkennen.

Ze probeert zich nu al mooi recht te trekken als je haar vasthoudt, haar oogjes kijken constant om zich heen en willen alles ontdekken.  Ze reageert enthousiast op mijn en papa's stemgeluid, en heeft bovendien haar eigen stemvolume ontdekt!

Kraaien, roepen en babbelen met alle mogelijke klinkers en ontdekkende medeklinkers.

Kirren, spinnen als een poes, lachen, schateren, huilen, schreeuwen, babbelen, brabbelen, ze kan het allemaal.

Heel grappig erbij is de speekselproductie.  Het spat als het ware soms alle kanten uit.

Qua voeding hebben we ook een hele ommekeer gemaakt.

Met spijt in het hart afscheid genomen van de borstvoeding en vlekkeloos overgeschakeld op full time kunstvoeding, groentepap en fruitpap.

Niet te geloven hoe een smulaap mijn kleintje is.  'k heb echt danig veel geluk gehad dat ze alles lust en aanvaard als een kleine culinaire wereldreiziger.

Ze is ook heel beweeglijk.  Stampen, draaien en keren.  Heel voorzichtig probeert ze van rug naar buik en van buik naar rug te draaien.  Kruipen doet ze zelfs al als wij haar helpen door de voetjes vast te houden en voort te duwen!  Puur genieten is dat...

We hebben samen het diploma watergewenning behaald en ze kan ook enorm genieten van in het water te zitten.  Het nodige gespartel en gespetter komt er ook bij kijken wat al dikwijls voor overstromingen heeft gezorgd :)...

'k zou haar voor geen geld ter wereld nog kunnen missen!

En zo gaat ons leven z'n gangetje, en ... we durven zelfs stilaan denken aan een brusje voor ons kleintje!  Wie had dat gedacht....

DSC01001

 

DSC01017

 

DSC01036

14:12 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: genieten |  Facebook |

03-03-10

Mijn vrije tijd zit er bijna op

Nog twee weekjes en ik 'mag' terug aan de slag;  gelukkig in het 4/5e regime met ouderschapsverlof, zodat ik dit jaar toch nog wat quality time met mijn kleintje kan doorbrengen.

Een nieuwe fase in ons leven kondigt zich dus aan, tijd om de draad weer op te nemen en verder te gaan.  Loslaten hoort er ook bij zeker... ik weet dat Amber in goede handen is bij de kinderopvang, dus ik moet me geen zorgen maken.

Toch zal ik het moeilijk hebben om haar de eerste dagen niet meer de hele dag bij me te hebben.  Maar ik zal er des te meer van genieten, van de weinige uurtjes dat we samen zijn :)

Amber2010 016 klein

Amber2010 012 klein

09:45 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-02-10

drie maanden...

En de tijd is weeral voorbij gevlogen.

Ons prinsesje is drie maanden oud!  Niet te geloven hoe ons hulpeloze babietje is gegroeid en veranderd en hoeveel dingen ze ondertussen geleerd heeft.

Ze kan nu al mooi brabbelen en lachen, verschillende geluidjes maken, haar hoofdje mooi rechtop houden, speeltjes vasthouden, zich optrekken aan m'n handen tot ze op haar voetjes staat, belletjes blazen, ...

Mijn moederhart barst van trots hoor!

Ik geniet nu ook ten volle van het moederschap en begin mijn kleintje al goed te kennen, de hongertekens, voortekens van vermoeidheid, interpretatie van de kreuntjes en huiltjes.  Had me niet kunnen inbeelden dat ik het zo snel onder de knie zou krijgen!

Natuurlijk zijn er ook mindere dagen, maar ik zou nooit kwaad kunnen worden op ons wondertje. Ze is nog zo klein en hulpeloos.

Komend weekend is ook het weekend van haar doopsel, toch weer een mijlpaal dat we bereiken.  Is al zo lang gepland en naar uitgekeken!

De borstvoeding loopt als een trein, 's nachts gunt ze mama en papa de nodige rust (met vannacht het record van 9 uur slaap!)

Mijn dagen zijn goed gevuld, met hoofdzakelijk genieten van mijn kleine schat, niet te geloven dat in theorie mijn zwangerschapsverlof er al op zit.  Gelukkig heb ik nog enkele verlofdagen tegoed om nog extra lang thuis te blijven.

Tot slot nog een recente foto van ons prinsesje:

miniDSC00791

11:20 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-01-10

Amber: twee maandjes oud

De  tijd vliegt, en het is alweer bewezen.

Mijn kleine prinsesje heeft haar tweede ver-maand-dag gevierd!

En het is super, ze is al flink gegroeid en bijgekomen.  Een heel goed rapport.

Mama en papa zijn super gelukkig en heel fier.

Ze eet flink, gedraagt zich voorbeeldig in de nacht en heeft slechts af en toe een huilbui :)

Mama gaat regelmatig op stap met kleine spruit en samen hebben we ons eens goed laten gaan in de solden :-)

463

 

schommel

19:48 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-12-09

Kerste-kindje

kerst1

 

Dit zal zo ongeveer mijn gelukkigste kerst ooit worden!  Want wij kunnen immers vieren met ons kindje erbij!  Een grote droom die in vervulling komt en waar we nu echt ten volle van kunnen genieten.

Een schat van een prinsesje, op en top gezond, goed eten en momenteel voldoende slapen.  Mama en papa zijn zo gelukkig met z'n drietjes!

kerst2

 

Amberspeelmat

VROLIJK KERSTFEEST EN GELUKKIG NIEUWJAAR!

16:05 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-12-09

babygeluk

Ons wondertje is ondertussen vijf weken jong!  Ik kan niet zeggen dat het vlug vooruit gegaan is, want de voorbije weken waren niet makkelijk.  maar dit zal voor elke jonge mama wel zo zijn....

Het is een voortdurende zoektocht in doolhof om te weten wat je kindje nodig heeft en je weet nooit of je succes geboekt hebt.

Maar uiteindelijk, al bij al, kan ik alleen maar terugkijken en zeggen dat ik zielsgelukkig  ben met wat ons is overkomen.

De huilbuien, de slapeloze nachten, de eindeloze stroom luiers, het veelvuldig willen eten, het weegt allemaal niet op tegen wat ik in de plaats kreeg.  Een echt klein mensje, met kleine handjes en ienie mienie voetjes, een lief gezichtje met pruillipje en een zachte blik in haar oogjes!  De manier waarop ze al op mama reageert en met haar handjes mijn vingers of mijn borst vasthoudt, is om bij weg te smelten!

Met de nodige dosis relativeringsvermogen en heel veel optimisme komen we de dagen door en proberen we alleen nog maar terug te kijken op het positieve.  Hoewel het soms niet makkelijk is...

De eerste weken kwam de borstvoeding niet goed op gang en wou ze (vooral s' avonds) heel veelvuldig drinken.  Echt niet normaal, uren zat ik er mee aan de zetel gekluisterd omdat ze altijd maar 'vroeg' naar die borst... ;)

Uiteindelijk is dat ook allemaal vanzelf in orde gekomen en ben ik al blij dat ze drie uur na elkaar slaapt en ook zo lang tussen twee voedingen wil laten.  De ene dag is de andere niet.

En ondertussen merk ik dat we vijf weken verder zijn, kerst en nieuwjaar voor de deur staat en we zo in het nieuwe jaar zullen stappen! Met z'n drietjes.... zaaaaaalig toch!

13:06 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-11-09

FOTO's

Ons prinsesje is intussen drie weken!

Hierbij enkele foto's van het kleine wondertje:

Amber 051

 

 

 

 

 

Amber 052

10:44 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-11-09

emoties

Het hele leven draait om emoties.  De laatste jaren heb ik dat aan de lijve mogen ondervnden: tijdens de behandelingen, tijdens de normale ups en downs van het leven, tijdens mijn zwangerschap, maar vooral na mijn bevalling!

De eerste dagen van de kraamtijd zat ik echt op een emotionele draaimolen (zeg maar rollercoaster), ik zal ze even proberen verwoorden:

- GELUK: blijdschap, het roze wolk gevoel, puur geluksgevoel, trots, ...

     Het is vrij begrijpelijk dat een enorm geluksgevoel je overspoelt vanaf het moment dat het kindje op je buik ligt!  Het is werkelijk onbeschrijflijk.  Ook de dagen erna, kan dit gevoel ineens aanzwellen en kan je tranen van geluk schreien door nog maar naar je wondertje te kijken!

- BESEF: verantwoordelijkheidsgevoel, dit is definitief, vanaf nu moet je extra zorg dragen, er is geen weg terug, hier komen de slapeloze nachten, er zit geen handleiding bij deze baby!, 't is nu aan mij en papa!, HELP! En na de kraamtijd in het ziekenhuis staan we er echt alleen voor!

- ONZEKER, twijfel: wil ik dit eigenlijk wel, Is dit het? Heb ik hier zo lang op gewacht?

- VERDRIET: als je niet weet wat je baby eigenlijk wil, als je moe bent of zomaar als je voelt alsof er een zware last op je schouders drukt.

- BOOSHEID: als iemand te dicht bij je kindje komt en je dit zelf niet wil: indringer!

als iemand zich (te veel) moeit, als iemand iets met je kindje doet dat je liever zelf wou doen! Als iemand goedbedoeld advies geeft...

- FRUSTRATIE (bij tegenslag: WAAROM), als voeding niet loopt zoals het moet, ...

- TRANEN.... die spontaan opwellen

   * als je terugdenkt aan de eerste aanblik van je babietje, de eerste schreeuw, de rondkijkende oogjes, de blik van de trotse papa ...

   * bij de minste blik naar je baby, het huidcontact, de blik in baby's ogen als ze mama zoekt, als je met je lippen over haar hoofdje of haar gezichtje dwaalt, ... puur genieten!

   * van verdriet, over het leven in je buik dat je niet meer voelt, hoe leeg het 'daar' nu is ...

* vermoeidheid en frustratie, onmacht

* als papa 's avonds weer naar huis gaat en je alleen bent met baby...

en nog zoveel andere gevoelens die er zijn maar die ik niet onder woorden kan brengen...

16:10 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: emoties |  Facebook |

16-11-09

Bevallingsverhaal

 

De hele voorafgaande week (begin november) heb ik me heel ziek gevoeld.

Het begon met iets wat er op leek dat ik een maag- darm infectie had.

 

Niet kunnen eten, opgeblazen gevoel, diarree en uiteindelijk constipatie.

Het verergerde met buikpijn: alsof mijn maag op springen stond.  Een heel gespannen gevoel bovenaan mijn buik, tot achter in mijn rug.

Pijnstillers brachten slechts tijdelijk soelaas en maag en darm medicatie haalde niks uit;

 

Dinsdag op controle bij de gynaecoloog: niets aan de hand mevrouw, gewoon wat kwaaltjes, het kindje zal de eerste week nog niet komen.

 

Woensdag naar de huisarts: een extra middeltje voor de maag en een middel voor de constipatie.

 

’s Nachts liep ik te kreunen van de pijn.  Moest me in bochten en kanten wringen om het me maar enigszins comfortabel te maken.  Het was een heuse nachtmerrie.

 

Ook donderdag sleepte ik me door de dag.  Ik moest me sterk houden, vrijdag moesten we immers naar een trouwfeest, en ik zou ook voorlezen in de huwelijksmis!

 

Donderdagavond nog naar een drink bij vrienden geweest, heel moe en ziek dat ik nog was, maar toch wou ik gaan, weliswaar met aparte auto’s zodat ik na een uurtje terug huiswaarts kon keren.

 

Rond zeven uur zag ik bij toiletbezoek dat ik m’n slijmprop had verloren.

Een uurtje later  ben ik maar voorzichtig naar huis gereden, met aandrang aan het ventje om het niet te laat te maken.

 

Ik had eerder op de dag nog gezegd tegen hem dat ik fysiek geen bevalling zou aankunnen, zo slecht ik me voelde!  Bovendien had ik in de week amper iets voedzaams binnen kunnen krijgen…

 

Thuisgekomen kreeg ik erge last in de rug.  Op de duur heuse pijnscheuten.

Ik haalde er m’n klok bij: om de 5 minuten een pijnscheut.  Oei, zou dat rugweëen zijn?

 

Dan maar naar de kraamafdeling van het ziekenhuis gebeld. Of ik toch maar niet even zou binnen komen.

Van dat moment af bleef ik redelijk kalm.

Ventje kwam thuis, verfriste zich even, naam pak en zak en we gingen in de auto.  Toen moest ik de ‘weëen’ al wegpuffen.  Vreemd genoeg beseft ik niet dat ik moest bevallen.  Ik voelde immers geen weëen in de buik.

 

Naar het ziekenhuis geracet.  De weëen kwamen al om de drie minuten! 

Door de relaxatie en ademhalingsoefeningen die ik gehad heb, viel het best mee om dit te ‘overpuffen’.

 

Op het verloskwartier even wachten en toen mochten we een kamer binnengaan.  Een vlugge check: Mevrouw, u hebt al drie cm ontsluiting!

SPANNEND…

 

Het was toen 11 uur.

 

Ik werd geïnstalleerd en aan de monitor gelegd: registratie van mijn weëen en hartslag van ons meisje.

 

Een uur later had ik al 5 cm ontsluiting en begon de pijn vrij hevig te worden. 

 

Om twaalf uur kwam er een anesthiste binnen: of ik graag epidurale wou.

 

Ik had eerder tegen de vroedvrouw gezegd dat ik graag het ontspanningsbad wou…

Ik zei dus wel dat ik epidurale wou als de pijn te hevig werd.

Maar, zei de anesthesiste: haar shift zat er bijna op en de enige andere beschikbare anesthesist zat nog enkele uren vast in een operatie volgens haar.

Er zat dus niks anders op dan de epidurale maar te aanvaarden, vond ik.  Zonder aarzelen.

 

De vroedvrouw kwam terug binnen en was boos.  Volgens haar was dit een ‘smoes’ om zonder meer de epidurale te kunnen zetten, en op de lauweren te gaan rusten.  Ze gaven het volgens haar zo de kans niet om op een andere manier de pijn weg te relaxeren…

 

Ik gaf er geen zier om, zolang ik maar even van de pijn verlost zou zijn.

 

Laat dus maar komen.  Ventje werd even onwel bij het zien van de grote spuit en moest even naar buiten gaan.  Ik kon alles dapper verbijten en even later een beetje relaxeren want de weeën kwamen bijna om de minuut.

Ik keek op de monitor om de weëen te volgen, en zag prompt dat de hartslag van ons kindje pijlsnel naar beneden ging.  Ik hield mijn adem in toen ik de dokter en vroedvrouw in ‘paniek’ zag schieten en onmiddellijk vanalles ondernemen.

Ik kreeg een weëen remmer ingespoten, en vaginaal werd op het hoofdje van ons kindje een sensor geplaatst om zo beter het hartje te kunnen opvolgen;

Dankzij snel en vakkundig ingrijpen ging het hartje vrij snel terug de goede richting uit!

 

Anderhalf uur later moest ik terug de pijn trotseren en had ik 7 cm ontsluiting.

Epidurale bijspuiten bracht niet veel meer op, ’t was effe doorbijten nog.

 

Om 5 uur kreeg ik dan persweëen bij, en zo moest ik zelf ons kleintje door het bekken persen omdat ze nog niet ingedaald was.

Dit was het ergste van de hele bevalling.  Dit is zo een overweldigend natuurfenomeen, je hebt hierbij geen controle meer over jezelf.  Je schreeuwt en geeft alles wat je in je hebt!

 

Rond zes uur was ik dan ‘klaar voor het echte werk’.

Het gecontroleerd persen kon beginnen. 

Dit was relatief gemakkelijk, ook mentaal, omdat je weet dat dit de laatste stap is.  Tussendoor moest er wel nog geknipt worden, maar hier heb ik helemaal niets van gevoeld.  Dit gebeurd op het hoogtepunt vn een wee.

Al bij al viel dit goed mee: de aanmoedigingen van ventje, de dokter en de vroedvrouw, en de adrenaline.

 

Een half uur later, om half zeven, zag ons Amber het levenslicht! Met een schreeuw werd ze op mijn buik gelegd, en vanaf dan was het puur genieten!

De traantjes volgden, ventje nam een foto, en dan was het grote besef er: wij zijn mama en papa!

 

De navelstreng werd doorgeknipt, en knip werd vakkundig toegenaaid (vrij pijnlijk, was even doorbijten) en de placenta volgde mooi op tijd!

 

De komende uren zijn als in een roes voorbij gegaan.  Puur genieten.  De ouders verwittigen, emoties zijn gang laten gaan, en uitkijken naar ons kindje dat zou gewogen en gemeten worden.

 

Rond tien uur waren we op de kamer geïnstalleerd en een uurtje later ging ventje toch maar even huiswaarts om een en ander in orde te brengen.

In de namiddag kwamen dan de ouders onmiddellijk een kijkje nemen en iedereen was blij en vol lof over ons mooi prinsesje.

 

Tegen de avond kreeg ik echter terug last van mijn fameuze maagpijn aanvallen, en pijn in de rug.

Ik beloofd aan m’n ventje dat ik de dokter zou laten komen indien het bleef duren.

 

Om drie uur ’s nachts hield ik het niet meer uit en vroeg ik om een pijnstiller en een medicijn om m’n maag tot rust te brengen.

Een uurtje later was het echter nog verergerd.

De alerte nachtverpleger nam er even de bloeddrukmeter bij, kreeg blijkbaar een rare waarde als resultaat, hij haalde er een tweede bloeddrukmeter bij, en uiteindelijk de gynaecoloog van wacht!

Er werd besloten om me te verhuizen naar het verloskwartier, de operatiezaal vd keizersnedes omdat ze me toch wat van dichterbij wouden bekijken.

Bloedprikken, bloeddruk registratie, echo van de buik, vaginale echo, ….

Na een half uurtje kwam het resultaat: zwangerschapsvergiftiging of pre-eclampsie.

 

Een zware diagnose.  Komt weinig voor, en nog zeldzamer is het dat dit na de bevalling pas tot uiting komt.  Maar vermoedelijk liep ik hier al een tijdje mee rond…

 

Het komt er op neer dat ik het risico liep om ‘stuipen’ te krijgen of een soort epileptische aanval.  Mijn bloed en leverwaarden waren enorm slecht en bloeddruk veel te hoog.

Ook zou er een risico zijn geweest op inwendige bloedingen door een laag bloedstollingsgehalte!

Meteen werd ik aan het infuus (magnesium) gelegd en dan ook bloeddrukremmers toegediend.

Ik kreeg wel wat bijwerkingen van de magnesium: verward en versuft.

Verder zag ik ook wazig door m’n ogen en had ik soms zo sterretjes voor m’n ogen.  Heel raar!

 

Verder was het afwachten, de verpleging kwam me dikwijls bezoeken en gelukkig mocht ons kleine meisje mee met mij.  Met wat hulp voor het aanleggen kon ik haar ook regelmatig laten drinken, zodat ze ook wat van het voedzame colostrum binnenkreeg.

Ze had al een vrij laag geboorte gewicht (2, 745 kg) dus ze kon alle voeding verdragen!

’t Was een harde dobber want ik kon m’n kleine meisje niet zelf verzorgen, wassen of droogleggen.  ’t Deed enorm veel pijn, maar ik moest nu in de eerste plaats herstellen!

De borstvoeding ging gelukkig wel vrij goed, en ’t was zalig om m’n kindje zelf te kunnen voeden!

 

Na een dag of drie stabiliseerde mijn toestand en ik kon terug op m’n gewone kamer, werd van de baxter en medicijnen verlost en na zes dagen mocht ik huiswaarts keren.

 

Ons kleine meisje kreeg intussen ook een gele klaar (bilirubinegehalte in het bloed) en moest dan nog eens twee dagen onder de ‘zonnebank’.

Hiervoor moest ze dan ook nog eens kunstvoeding bij krijgen, zodanig dat ik een heel slechte start had voor de borstvoeding.

Maar bon, hier wordt aan gewerkt!

 

Dit was dus mijn verhaal. 

 

Ik hou een heel gelukzalig gevoel over aan de bevalling en heb lang op m’n roze wolk gezweefd.  Een droom die in vervulling kwam en een heel happy end!

13:46 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-11-09

BEVALLEN

Totaal onverwacht heeft onze kleine prinses zich vorige week aangediend!

Ons meisje weegt 2, 745 kg en meet 49cm.

We maken het prima nu, maar hebben een heuse stromende rivier overgezwommen!

Later meer nieuws!

20:14 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

BEVALLEN

Totaal onverwacht heeft onze kleine prinses zich vorige week aangediend!

Ons meisje weegt 2, 745 kg en meet 49cm.

We maken het prima nu, maar hebben een heuse stromende rivier overgezwommen!

Later meer nieuws!

20:14 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-09

ziek worden op het einde...

Weken heb ik uitgekeken naar mijn laatste werkdag.  Omdat ik dan eindelijk wat zou kunnen uitrusten en me rustig voorbereiden op de veranderingen in ons leven.

Het begint hier echter niet zoals ik gedroomd had.  Sinds enkele dagen ben ik echt ziek.  Pijn zoals ik nog nooit in m'n leven ervaren heb, ik voel me zo slecht dat ik er wanhopig van wordt.

Reeds enkele weken kan m'n maag al eens opspelen en kan ik 's nachts met een hongergevoel wakker worden.  Dit had echter geen gevolgen voor mijn algemene conditie of hoe ik me voelde.  Nu, is de maaglast in alle hevigheid losgebarsten.

Misschien te veel getafeld het voorbije weekend?  In elk geval heb ik constant nu een opgeblazen en pijnlijke maag!  Even aan mijn buik komen is al pijnlijk!, daarbij nog obstipatie èn hevige rugpijn.

Zo hevig dat het opkomt in weëen, heuse rugweëen.  Zo hevig dat ik met mezelf geen blijf weet van de pijn en in alle hoeken van de kamer zou kruipen om de pijn te proberen verzachten;

De huisarts gaf een onschuldig middeltje tegen opgeblazen maag en obstipatie, maar na 24 uur heb ik nog geen winst, integendeel.

De nachten zijn het ergst.  Het duurt een half uur alvorens ik zodanig een houding heb gevonden die niet meer pijnlijk is, waarbij ik nog gemakkelijk kan ademenen en inslapen.  Een uurtje later word ik dan wakker (omdat ik waarschijnlijk nogal een wroeter ben) in een andere houding, en dan begint de hel van voor af aan.  Pijnlijke rugkrampen, maagpijn, ademhalingslast, .....

De nacht duurt lang zo.

Pijnstillers brengen slechts tijdelijk soelaas en wil ik zo veel mogelijk vermijden natuurlijk!

Pffff, ik hoop van harte dat de bevalling beter meevalt.  Dit is voor mij nu al niet meer te harden.  Terwijl ik echt niet kleinzerig ben!

Wat me dan het meest zorgen baart is dat ik nu fysiek niet in staat ben om een baby op natuurlijke wijze op de wereld te brengen (ben uitgeput en op van de pijn), dus ik sowieso een keizersnede zal moeten opteren.

Duim dus allemaal voor mij dat ik binnen enkele dagen terug fit ben zodat ik opgewekt en optimistisch de bevalling tegemoet kan kijken!

 

09:19 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: hevige pijn |  Facebook |

28-10-09

Aftellen is begonnen

Het aftellen is nu ECHT begonnen.

SPANNEND!

Ik ben nog steeds aan het werk nu, laatste werkweek is halfweg.  Dan hoop ik nog twee weekjes thuis te kunnen uitrusten, tenminste als de baby beslist om te komen op de uitgerekende datum.  Zou mooi zijn, en perfect in de planning passen :)

Vroeger moet hij of zij absoluut nog niet komen, tenzij het medisch genoodzaakt is, maar veel later liever ook niet :)

Maar nu kijk ik er echt wel naar uit.  Fysiek begint het ook vrij zwaar en vermoeiend voor me te worden.

Ik heb nog steeds geen klagen, maar het is tegen mijn natuur in om zo onafhankelijk en 'hulpbehoevend' te zijn.

Het huishouden staat nu op een wel heel laag pitje bij mij en ik moet huis en tuin toch wel wat verwaarlozen....

Maar kom, de voorbereidingen zijn allemaal klaar, enkel nog het wiegje zetten dus het babytje is zooooooo welkom.

Tot mijn grote vreugde voel ik ook meer en meer beweging.  Het babytje dat ook ongeduldig wordt?

De stampjes en schopjes zijn met momenten zelfs pijnlijk, maar ik geniet er zo van!

Het enige wat mij zorgen baart is de gezondheid van ons toekomstige kindje.  Hoe zal het geboren worden, zal het vlot gaan, zal het 100% pefect gezond zijn?

Onze gynaecoloog heeft er bij mij ook 'gelegen' hoor.  Moet echt heel weinig op controle gaan, en als ik dan mag gaan, wordt er amper naar mij of babytje omgekeken.  Behalve de routine (bloeddruk, urine, gewicht) wordt er NIKS nagekeken. 

Ik zou wel graag weten of ons ukje mooi op schema ligt in de groei en gewichtcurves: de moeite niet volgens de gyn want je kan dat nu toch niet meer nauwkeurig meten....

De placenta: doet die zijn werk nog naar behoren?  Moet er af en toe eens niet naar de 'voedingsbron' van ons ukje gekeken?

De ligging van het babytje is ook al lang niet meer op echo bevestigd.  We kunnen alleen maar hopen dat het hoofdje nog lekker naar beneden ligt...

De indaling? Hoe kunnen we dit merken, is het belangrijk of het al dan niet al op voorhand ingedaald is?

Ontsluiting? Verweking van de baarmoederhals?  Nietsvan dit alles werd gecontroleerd.

Ik tel dus in de eerste plaats enorm af naar de eerstvolgende afspraak, nog 5x slapen!

12:06 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-10-09

kamertje

kamer 1

kamer 2

 

 

 

 

 

 

 

kamer 3

 

Hier is dan een beeld van ons kinderkamertje.  Sinds dit weekend helemaal op orde tegen dat het babytje komt!

Ik kijk er al naar uit!

21:34 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-09

Paniek echo

De laatste week was ons beebje heel rustig in mijn buik.  Ik lag er wel eens over te piekeren maar maakte me niet echt zorgen omdat ik ervanuit ging dat als er echt iets mis is met je kindje, je dit instinctief wel zou aanvoelen....

De laatste 24 echter was het opvallend rustig.  Hoe hard ik me ook concentreerde, ik kon geen stampje te onderscheiden.

Soms kan je wel eens zo druk met iets bezig zijn dat je echt niet meer stil staat bij de bewegingen.  Soms kan je een zacht stampje niet meer voelen, een hard stampje des te meer....

Vrijdagavond laat gaan slapen, Weinig geslapen en vroeg wakker geworden zaterdagochtend.  Nog steeds geen beweging in de buik.

het wondermiddel angelssounds kapot... en in ergste nood eens met een WC rolletje aan ventje gevraagd om te luisteren.... niets

Linkerzij geprobeerd, rechterzij geprobeerd, buikademhaling, buikmassage... geen kindsbewegingen.  Mijn zenuwen gierden door mijn lijf.

's ochtends eerst wat in de keuken bezig geweest, daarna rustig in de zetel: nog steeds geen (duidelijke) stampjes.

Effe googlen bracht me volledig in paniek want je leest natuurlijk alleen het slechte nieuws: doodgeboren kindjes ....

Toch maar naar de huisarts gebeld die me op het middaguur nog een echo wou bezorgen.  Ondertussen voelde ik wel al kleine bewegingkjes in mijn buik, korte samentrekkingen snel na elkaar: babytje met de hik?

In de wachtzaal: eindelijk een 'echt' stampje ad bovenkant van mijn buik.  Tranen sprongen in mijn ogen en een glimlach rond mijn mond.

De dr begreep mijn ongerustheid en liet me direct plaatsnemen voor echo.

Het hartje klopt zoals het moet, de niertjes werkten en de armpjes bewogen.  Even een snelle meting van het bovenbeen gaf aan: 34w 6d... Een beetje vooruit op schema, maar dat is niets dan goed nieuws!

Ik vroeg dan aan de dokter of het echt zou kunnen dat het kindje zou sterven.  Hij antwoordde: een gezond kindje sterft niet zomaar... Maar ja, hoe weet je dat het gezond is ??

Het is wel zo dat je dan meestal na een paar dagen weëen krijgt en dat de bevalling uitzichzelf start....

Hij zei ook dat als ik blijf ondervinden dat het kindje minder beweegt, dat ik dan best even naar het ziekenhuis ga aan de monitor liggen dan controleren ze het een en ander.

Laat ons hopen dat dit niet nodig zal zijn!

alsof onze kleine deugniet iets goed te maken had, heb ik het vanmiddag nog meermaals voelen en zien bewegen.  Buikje ging zowaar alle kanten uit!

Een ontspannend bad heeft me ook helmaal opgekikkerd en mijn angstmonster is verslagen.

Bedankt lieve huisarts!

21:20 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: paniek |  Facebook |

28-09-09

het gaat vooruit

33 weken alweer.

Waar is de tijd dat ik zat te smachten naar het moment dat ik 7 maanden zwanger zou zijn, dat ik zat te smachten naar een mooi gevormde buik...

Het lijkt al zo lang geleden, en toch als ik even achteromkijk, lijkt het alsof de maanden voorbij gevlogen zijn.

Op dit moment komen er terug wat kilootjes bij.... Bijna 7 in totaal op bijna 8 maanden.  Niet slecht, en ik hoop dat er niet veel kilo's meer bijkomen....

Mijn buik is nu echt zo rond dat ik heeeeeel beperkt ben in de kleding die ik nog kan dragen. 

Bovendien moet mijn ventje af en toe zo nodig zeggen: die broek staat je toch eigenlijk niet.... Dat truitje moet je toch maar niet meer aandoen. Onbeslist

De afwisseling in mijn garderobe is dus ver te zoeken, maar tja, voor de resterende 6 -7 weken zal ik toch niet veel meer nodig hebben hé.

De meeste voorbereidingen zijn nu ook achter de rug.

De kinderkamer steekt in elkaar, verzorgingstafel ook.  Parkje staat gereed. 

De bekleding uitwassen en het wiegje opmaken is echt voor het aller allerlaatste moment hoor.

De suikerbonen staan ingepakt en klaar, ventje moet enkel nog de naamkaartjes schrijven.  Dus ja ja de naam ligt ook eindelijk vast.  hoewel er soms nog een kleine twijfel opduikt :)

Mijn valiesje en dat van onze baby klaarmaken zal voor volgend weekend of zo zijn.  Want je weet maar nooit.  In theorie kan ik heel binnenkort al bevallen... en dan wil ik toch niet onvoorbereid zijn....

Ondertussen denk ik ook dat er mentaal ook bijna helemaal klaar voor ben.  Mijn leven draait nu echt bijna uitsluitend rond mijn toekomstige moederschap. 

Na alle infoavonden die ik heb gevolgd omtrent verzorging, borstvoeding, babyuitzet, kraamperiode en verloskwartier weet ik min of meer wat te verwachten en ik kijk er naar uit om dit aan de praktijk te toetsen.

MEer en meer ben ik nu ook aan de bevalling aan het denken.  Wel of niet epidurale verdoving?  Zal ik erg afzien, zal het lang duren, en vooral: zal het kindje op en top in orde zijn?

Want die angst overvalt me nog heel regelmatig.  Ik voel ons kindje niet meer zo frequent bewegen als enkele weken geleden.  soms bezorgt me dat een echte angstscheut. 

Vertrouwen is de boodschap!  Ik neem nu ook meer rust dan ik enkele weken geleden deed en ik voel wel dat mijn lichaam deze rust apprecieert.  Ik ben niet langer meer gekweld door frequente rugpijnen en pijnlijke voeten.  Hoofdpijn heb ik ook al een tijdje niet meer gehad en ik kan nu echt nog genieten van het zwanger zijn.

Professioneel ben ik ook enorm aan het aftellen.  Ik ben zodanig aan 'mentale' rust toe, dat ik echt tegen mijn zin kom werken en de dagen aftel.

De opleiding van mijn collega's verloopt niet zo vlot als het zou moeten zijn, en ik ben er wel bezorgd over.  Eigenlijk zijn het zorgen voor een ander maar ja, je wil toch dat de boel hier niet helemaal in het honderd loopt.

Enfin, ik probeer me op de belangrijkste zaken te concentreren en de rest verloopt maar zijn gewone gangetje.

Nog enkele weken aftellen....

08:35 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-09-09

Krantenartikel

Ik ben even uit mijn anonimiteit getreden.  We staan vandaag 12 september mt een interview in de krant het Nieuwsblad.

Het is een vervolgverhaal op ons IVF - artikel van begin maart.

We willen hiermee alle IVF-ers en koppels met fertiliteitsproblemen een hart onder de riem steken. 

Feit is dat je de moed niet mag verliezen, en moet blijven hopen.

Als de natuur uiteindelijk echt niet mee blijkt te werken, hoop ik dat deze koppels het een plaatsje kunnen geven en uiteindelijk nog geluk in het leven kunnen vinden!

Wij tellen enorm af naar de bevalling en naar de dag dat we ons wondertje in onze armen houden. Dan pas is onze behandeling helemaal gelukt!

10:39 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-09-09

nog 10 weken

De mijlpaal van 30 weken is bereikt.  We staan al verder dan we ooit hadden durven dromen.

We merken meer en meer, ventje en ik, dat ons geduld nu bijna op is.  We willen ons babytje zo snel mogelijk in onze armen houden.  Meer en meer wordt het concreet, en willen we liefst heel vlug kunnen genieten van ons kleine wonder.

We zullen toch nog even op onze honger moeten blijven zitten.  Ik berust er net iets meer in, omdat ik absoluut niet wil dat onze baby te vroeg geboren wordt en kijk dus met een verlangend hart uit naar de 1e week van november.  Dan mag het voor mij gerust zo ver zijn!

Het is zo ontzettend leuk om met de voorbereidingen bezig te zijn: we staan al een heel eind!

-de buggy en kinderwagen is afgewassen, bekleding uitgewassen, maxicosi ook helemaal in orde.

- suikerbonen al bijna voor de helft afgewerkt.  Enkel de naamkaartjes nog schrijven.  Dat is een taak voor het ventje omdat hij het mooiste handschrift heeft.  Bovendien wil ik eerst van de naam voor 100% overtuigd zijn.

- kleertjes: ik kan me niet bedwingen om af en toe nog eens iets leuks bij te kopen.  Ventje lacht al en zegt dat het beebje al meer kleertjes heeft dan dat hijzelf heeft... Maar ja, ik ga niet voor 5 vuile body's al een wasmachine aanzetten hé.

- het kamertje: schilderwerken zijn af, enkel twijfelen we nog of we enkele 'stempels' zouden aanbrengen en sjablonen, of een behangboord. De meubeltjes worden eind deze week afgehaald en dan kan het installeren beginnen.

Over de naam zijn we het eigenlijk eens, maar ik durf het nog niet bevestigen.

Ik merk toch dat de schrik er nog een beetje inzit om mijn kindje alsnog te verliezen.  Dat zal wel altijd zo zijn denk ik, leven met angst... Na alles wat we meegemaakt hebben, niet alleen met de vruchtbaarheidsbehandelingen maar ook op ander gebied, Wij hebben nog steeds schrik om onvoorwaardelijk gelukkig te zijn! 

Ik kijk nu uit naar mijn echo van morgen.  Dat zal dan pas de 3e !!! keer zijn dat ik mijn gynaecoloog te zien krijg.  Hopelijk maakt hij nu wat meer tijd voor me vrij en kan ik deftig al mijn vragen stellen.  De vroedvrouwen zijn altijd heel vriendelijk en behulpzaam, maar om de een of andere reden betrouw ik soms toch meer de mening en het advies van de 'echte' specialisten.

Ben vooral benieuwd hoe ons babytje het nu doet, hoe het ligt (hoofdje naar beneden nog steeds neem ik aan), hoe groot en zwaar het al is.

Van gewicht kom ik zelf niets bij, en daar maak ik me best ongerust in, buikje blijft wel groeien, maar op zich merk ik daar zelf niet veel van.

Oh ja, voor ik het vergeet: volgende week verschijnt er nog een interview van mij in de krant het Nieuwsblad, als vervolg over mijn verhaal van de vruchtbaarheidsbehandeling.  Nu gaat het over mijn zwangerschap en hoe ik het beleef, en of ik het anders beleef dan iemand die op natuurlijke wijze zwanger is geraakt.

Daar ben ik persoonlijk van overtuigd: dat de beleving van de zwangerschap helemaal anders is.  Veel meer bewust en veel meer op de hoede zijn voor bepaalde dingen.  Dat kan ook niet anders...

Ik kijk nog altijd met gemengde gevoelens terug op de behandeling en ik heb het nog altijd moeilijk om spontaan blij te zijn met het nieuws dat iemand uit de omgeving zwanger is, maar dat zal altijd wel een pijnpunt blijven....

Een ding is zeker, de gelukkigste dag uit mijn leven moet nog komen: de dag dat ik onze baby in mijn armen kan houden!

08:53 Gepost door ***K*** in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

31-08-09

30 jaar en zwanger

30 jaar en zwanger.

Als je met tien jaar geleden had gevraagd wat ik op mijn 30e wou bereikt hebben, stond 1 of 2 kinderen zeker op mijn 'planning'.

Vijf jaar geleden was ik er van overtuigd dat ik al mama zou zijn van mijn 1e kindje.

Twee jaar geleden hoopte ik op zijn minst zwanger te zijn van mijn 1e kindje.

Vorig jaar verlangde ik er naar om zwanger te zijn van mijn 1e kindje, toen we al enkele mislukte IVF terugplaatsingen achter de rug hadden...

Het was dus een blije verjaardag, want ik mocht dit vieren met mijn 29e zwangerschapsweek.

Veel tijd om bij tram 3 stil te staan had ik niet.  Veel te druk gehad de laatste weken. 

Toch nog een feestje kunnen voorbereiden met maar liefst 30 genodigden.  't was heel leuk en ikzelf en de baby in spé zijn uitgebreid gevierd.

We hebben de zomerbarbecue gekoppeld aan een heuse 'babyshower'.  Een rage dat overwaait uit Amerika maar dat met een beetje vervlaamsing een heel leuke middag en avond werd.

Een greep uit de activiteiten:

 - Meet de omtrek van mama's buik (schatting van op afstand met een lintje)

- Baby pictionary (teken enkele onderwerpen die met bevalling, baby, verzorging, ... te maken hebben)

- muziekale luier

- pamper race: wie kan het snelst een luierverversen

- een heuse babyquiz

- ...

Ik had er met gemengde gevoelens naar uitgekeken, maar was toch blij dat ik van mijn zwangere buik kon genieten en even helemaal in de belangstelling kon staan.

Het was fysiek een heel zwaar weekend, maar uiteindelijk echt de moeite waard.

Nu is het uitrusten en stilaan met de voorbereidingen verder gaan.

Want jaja, als 't goed gaat, wordt binnen 11 weken een nieuwe telg in de familie verwacht.

't is nog zoooo onwezenlijk hé.

Ik voel mijn baby nu meermaals per dag stampen en vuistjes uitdelen, maar het idee dat er een echt levend wezen, een klein mensje daarbinnen groeit, het beneemt me nog steeds de adem!

En langs de andere kant kan ik niet wachten om dit wondertje in m'n armen te houden, te voeden en te verzorgen!

MAar eerst ons TO DO lijstje afwerken:

- kinderkamertje installeren (half september)

- suikerbonen in elkaar knutselen (materiaal is er al, nu enkel tijd vinden om 200 stuks te maken)

- geboortekaartje bestellen (tekst en ontwerp zijn al gekozen)

- enkele nodige spullen vd geboortelijst afhalen (badje, verzorgingstafel, matrasje, ...)

- Wiegje in elkaar steken (half oktober) en opmaken

- lakentjes en kleertjes en knuffeltjes op voorhand uitwassen

Ik moet ook dringend op zoek naar een kine, voor de prenatale kinesietherapie.  Wil me toch een beetje fysiek voorbereiden, zeker met de rugklachten die ik heb.

Dit weekend heb ik de bekleding van de kinderwagen en maxi-cosi uit elkaar gehaald en gewassen.  Nu nog de uitdaging om alles terug netjes geïnstalleerd te krijgen!

Er komt nog best heel wat voorbereiding bij kijken en al bij al is het best duur.  Temeer omdat we vrij veel nieuw kopen...

Minstens 1x per week snuffel ik nog eens tussen de kleine bodietjes, pyjamatjes, en kleertjes die ik al in huis heb, en minstens 1x per maand koop ik iets extra bij voor kleine ukkepuk!  Het zijn zo kleine dingen waar ik ontzettend van kan genieten.

Volgende week heb ik terug een afspraak +echo bij de gynaecoloog.  Ben echt razendbenieuwd naar het gewicht en lengte van onze baby.  Ik hoop zo dat alles naar wens gaat en dat ik nog lang ga kunnen blijven doorwerken.  Des te langer kan ik na de bevalling genieten van het moedergeluk!

Het is ooooh zo spannend!

21:25 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-08-09

alles gaat goed

Lang geleden dat ik nog iets gepost hebt, maar de voorbije weken viel er niet zo veel te vertellen.  Of misschien toch wel.

Ondertussen zijn we bijna aan 26 weken zwangerschap. 

Naar mijn gevoel gaat het niet zo snel vooruit, maar als je er even bij stil staat, heb ik binnen 14 weken een kindje in mijn armen.

De voorbije weken zijn wel met ups en downs gegaan.

soms euforisch blij als er weer een mijlpaal gepasseerd was.  Kleuren voor de babkamer gekozen, schilderwerken aangevangen, meubeltjes besteld en geboortelijst voorbereid en aangevraagd.

Allemaal heel leuke dingen die alles zo concreet maken.  vorige week hebben we zelfs al het doopsuiker besteld.  En het kaartje, daar zijn we ook volop aan het kiezen.

Het enige wat moeilijk blijft, is het kiezen van een naam.  Dat zal nog wat voor gesprekstof volgen.

Maar soms, slaat de twijfel en het angstmonster toch weer genadeloos toe.

Gewicht: kom ik wel genoeg bij?  4-5 kg in 6 maanden zwangerschap?

Buikomvang: waarom zit er nog zo veel verschil in, van dag naar dag?  Waarom kan ik soms echt stralen met een mega-buik, en is het op andere momenten speuren geblazen naar die mooie ronding?

Bewegingen: ik voel mijn kindje nu regelmatig bewegen.  Soms zijn er echter dagen waar ik 'niets' voel.  Of misschien wel iets, maar het niet in mijn onderbewustzijn wil laten doordringen?  Soms zijn de stampjes zo duidelijk voelbaar tegen mijn buikwand, soms voel ik alleen maar wat blubjes rond mijn darmen/ingewanden.

Van de gynaecoloog moet ik het ook niet hebben.  1 consult nu, sinds mijn 9e zwangerschapsweek!!!  5 minuten rechtstaand zeggen hoe ik me voel, heb je vragen?  Nee, goed dan, even vlug met de echo kijken.  2 seconden, amper een beeldje gezien en de gyn was er al vandoor :(

Diepe teleurstelling....

Twijfel of ik weer van gyn zou moeten veranderen?

Hoogtepunt: 3d echo van twee weken geleden.  Lekker mogen genieten van bewegende beeldjes van onze lieve ukkepuk.

Nog altijd cameravrees jammer genoeg, want het gezichtje was niet te zien!

Dus: vanavond 2e poging!  Yes yes.

Stress: grote drukte op het werk, amper tijd om na te denken.  Steeds maar vooruit, sneller, beter, harder... lange werkdagen.

Ziet ons kindje daar van af?  Leeft het mee van mijn adrenaline?

Genieten: 's avonds mijn buikje insmeren, luisteren met de angelssounds en regelmatig een kindermuziekje laten afdraaien met de knuffel tegen mijn buik gedrukt!

En zo gaan we van hoogtepunt naar hoogtepunt, en hopen dat we binnen enkele maanden de climax mogen bereiken!

tot binnenkort!

08:57 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: genieten |  Facebook |

05-07-09

HALFWEG

Ondertussen weer een mijlpaal bereikt: de 20 weken grens.  En vooral: de langverwachte ECHO.

Eindelijk konden we ons ukje eens van kop tot teen bekijken.  Handjes, voetjes, vingertjes, teentjes, de orgaantjes, het hart en... ook het geslacht. Maar dat houden we nog even geheim.  Kwestie van iedereen nieuwsgierig te maken en onszelf te testen hoe lang we het kunnen volhouden om te zwijgen :)

 We zijn hoe dan ook zeer tevreden en opgelucht dat alles in orde is met kleine ukkepuk.

Hij/zij mat maar liefst 24 cm en woog 350 gram wat perfect was volgens de dokter.

Ik zat maar even terug op een megagrote roze wolk en kon echt nog eens genieten van mijn zwangerschap.

Ons beebje bewijst zich soms ook als een zeer actief kindje want heel soms kan ik kleine plofjes en blubjes voelen in mijn buik.  Ik ben er zeker van dat dit van het kindje komt!

Vorige week op een heel onverwacht moment voelde ik zelfs een heuse duw tegen de binnenkant van mijn buik.  Zoooo magisch!

Ondertussen is duidelijk dat de baby zich nog niet regelmatig echt laat voelen want soms voel ik het een hele dag niet, of maar heeeeeel eventjes.

Maar op de echo zagen we dan ook dat onze kleine schat met de beentjes naar de binnenkant zat, en dus eigenlijk enkel maar tegen mijn ingewanden kan duwen Onbeslist.  Enkel als het eens van positie wisselt, zal ik het meer aan de buikkant voelen!

Het is in elk geval een leuk gevoel en ik probeer me nog niet te veel te fixeren op het al dan niet voelen tijdens de dag.  Ik ben er van overtuigd dat ik binnenkort zeer veel van de stampjes zal mogen genieten.

De misselijkheid steekt nu jamer genoeg ook de kop weer op.  Ik wijt dit aan het warme weer want soms zit ik echt over de WC pot gebogen...

Het hoort er gewoon bij denk ik en zolang het niet tè erg wordt, kan ik er perfect mee leven.

Verder krijg ik al eens last van gezwollen voeten en bandenpijn. 

En ik kan nu definitief in geen enkele broek of rok meer in :)  Thank god voor de solden want ik heb nu toch een voorraad kunnen opdoen. Het buikje begint nu ook al mooi naar voor te steken!

Leuker nog, nu het geslacht bekend is, kan ik ook gerichte aankopen doen voor de baby.  Hele leuke kleertjes al gekocht EN vooral aan hele bijzondere prijzen!

Maar ga nu wel op de rem moeten staan, anders gaat beebje kleedjes hebben zonder de kans om ze ooit te dragen :)

Mooi, nog 4 maanden te gaan.  maar nog zooooo veel in orde te brengen: babykamer, geboortelijst, geboortekaartjes en doopsuiker. 

Heel veel leuke dingen nog te doen en ik hoop ze de komende maanden allemaal snel in orde te brengen!

 

18:02 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-06-09

emoties

Emoties hebben altijd al mijn leven beheersd. 

Soms ongecontroleerd, met emotionele uitbarstingen, spontane woedeaanvallen en ondoordachte uitspraken.

De laatste jaren heb ik dit meer gecontroleerd kunnen houden, behalve soms tijdens de voorbije behandelingen.

Sinds mijn zwangerschap gaan de hormonen soms weer aan de haal met mijn emoties.

Vandaag beleef ik echter een hoogtepunt.  Heb heel slecht geslapen en toen ik vanmorgen het nieuws van popster Michael Jackson vernam, loop ik de hele tijd met tranen in de ogen. Ik ga nochtans vrij nuchter met dit soort nieuwtjes om.  Ik zeg dan altijd: een BV of popster is ook maar een mens, het oneindige leven is voor niemand weggelegd.

Maar vanmorgen had ik het moeilijk.  Moeilijk om ventje naar 't werk te zien vertrekken en moeilijk om mezelf in de hand te houden.

Te veel werkdruk de voorbije weken?  Hormonaal? Of gewoon een dipje?

De voorbije dagen was ik echt onbezorgd zwanger.  Genieten van het beginnend buikje, eindelijk terug veel energie, kon weer eten wat ik wou.  Bij momenten zou ik vergeten dat ik zwanger was.

Vanmorgen bekeek ik mijn buikje weer in de spiegel, en plots was het weer niet dik genoeg, plots zag ik er in mijn ogen niet meer zwanger uit.

Toch maar even naar ons beebje geluisterd met de angelssounds dopler.  En ja hoor, een pracht van een hartslag.

Maar dan dat kwelduiveltje weer: misschien groeit je beebje wel niet goed genoeg, misschien heeft hij/zij wel een afwijking, de gedachte 'het kan nog mislopen' spookte weer door mijn hoofd en is met niks te verdrijven.

Misschien heeft de mislukte echo van enkele dagen geleden er wat mee te maken.  Een collega op't werk wou ons echotoestel dat we verkopen even uittesten (is maar heel zelden eens op het bedrijf aanwezig) maar kon bij mij geen mooi beeld te pakken krijgen van het beebje.  Ik was toch zoooo teleurgesteld.  Ik wist wel dat ik met niet ongerust hoefde te maken.  voorbije zaterdag heeft de huisarts nog mooie beeldjes gemaakt.

Ons ukje was zelfs op duimpje aan het zuigen.

Waarom voel ik me dan plots zo doodongelukkig?

Het gemis aan overleden dierbaren is plots weer zo overweldigend en het besef dat het leven zo gedaan kan zijn hangt als een dikke mist om me heen.

Zal de zon vandaag deze mist kunnen doen opklaren?

08:26 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: emoties, gevoelens, bang |  Facebook |

10-06-09

Buikje?

Steeds meer mensen maken me er op attent dat 'je het al goed begint te zien' .... Euh? WATTE? Dat ik zwanger ben dus.

Zelf heb ik bepaald niet die indruk.  Omdat ik altijd al wat struiser was van mezelf, valt het volgens mij nog niet te veel op, al geef ik wel toe dat ik verdikt ben :) En ik haat het ook als mensen me zo eerst van top tot teen opnemen, en dan pas mijn gezicht 'begroeten'.

Wat een contradictie hé. Ik associeer mijn dikkere buik nog altijd niet met zwangerzijn.

Nochtans was het vorig weekend echt wel confronterend.  Broek na broek die ik aanpaste ging opzij wegens te klein... Verrast

Eindelijk kreeg ik een beetje het besef van: tja tja het wordt echt wel werkelijk!

Qua gewicht ben ik ongeveer 2 kilo bij, hoewel dit nog kan variëren dag na dag.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik maandag opeens terug een broek aanpaste, die ik als te klein had bestempeld.

Toch wel even ongerust, maar ja, dat was snel over.  Dankzij het 'wondermiddel' angelssounds, kan ik zelf de hartslag opzoeken, en dat stelt me altijd gerust.

En ja hoor, vandaag was dat buikje toch weer iets duidelijker, en knelt die broek toch niet ietsje meer.

't zal wel aan mezelf liggen, heb altijd al complexen over mijn gewicht gehad.

Binnenkort wil ik klaar en duidelijk kunnen pronken met mijn buik!  Heb al een mooi T-shirt gekocht met 2 babyvoetjes op geprint en de tekst: kicking baby inside.  Kan niet wachten om het aan te trekken!

Zwangerschapsbroeken hangen trouwens nog ongebruikt in de kast wegens nog net iets te groot en wegens alledrie zomerbroeken, en 't is nu nog net iets te fris vind ik voor blote benen Knipogen

Is echt confronterend als ik bedenk dat in deze periode (17 weken) de baby tss 18 en 20 cm groot is.  'k Neem er even mijn meetlat bij en sta er van versteld hoe dat 'ding' zich nu nog ongezien kan verstoppen daarvanbinnen èn ook nog vlotjes kan bewegen.  Want de hartslag verplaatst zich nog vrij snel in mijn buik, wat betekent dat ons beebje nog steeds buitelingen maakt.

Soms heb ik het gevoel dat er een vlindertje rondfladdert daarvanbinnen, ik vermoed dat dat al kleine stampjes zijn dat ik voel....  oooh wat spannend toch!

08:38 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-06-09

16 weken

16 weken zwanger!  4 maanden.  'Bijna' halfweg.  Hoewel, nog even te gaan hé.

Gisteren afspraak in het ziekenhuis. Zou enkel bij de vroedvrouw zijn deze keer, zonder consultatie bij arts.  Ik had op voorhand gebeld of ik geen echo zou kunnen krijgen, want de vorige echo (12 weken) was niet zo bijzonder verklarend door de arts, bovendien kreeg ik geen fotootje mee naar huis, EN ik was natuurlijk benieuwd of het geslacht al zichtbaar was.  Maar nee hoor zeiden ze in het UZG, een echo op 16 weken is niet gebruikelijk.  Ik mocht aandringen wat ik wou, maar het werd niet gedaan :(

Dus stond ik gisteren (weer bijna halve dag werkverlet) netjes op tijd op de afdeling gynaecologie voor mijn ontmoeting met een superlieve, geduldige vroedvrouw.  Wat een leuk bezoek!  Mocht veel vragen stellen, kreeg duidelijk antwoord. Even urine controleren, bloeddruk en gewicht geregistreerd, op de buik naar ligging baarmoeder gevoeld.  Dan ging ze naar de harttonen van ons beebje luisteren.  Ikke al blij!  Maar ze moest toch even zoeken en het duurde even voor ze een duidelijke hartslag vond!  blijkbaar speelde onze ukkie al verstoppertje!  En mooi hoor, die snelle regelmatige hartslag, en precies op schema! 

Na enig aandringen en verklaren waarom ik zo graag een echo wou (geruststelling vr gemoedstoestand) gaf de vroedvrouw toe om even naar het beebje te kijken via de echo.  Wat was ik blij.  Nog even  dit kleine wonder bewonderen'!!  Heel mooi toch weer hé.  Handjes voetjes knietjes schouders, ruggewervel, ribben, hoofdje.  Jammer genoeg was ons beebje nog schuw en konden we het geslacht niet vinden.  Vroedvrouw kon ook niet goed overweg met het echotoestel, maar mamma in spé was al lang tevreden!

En binnen 4 weken krijgen we structurele echo, dan worden alle lichaamsdelen goed bekeken en zou het geslacht zeker bekend moeten zijn.  Ik kijk er al naar uit natuurlijk.  Vanaf het geslacht geweten is, kunnen we echt de naam kiezen, kamer bestellen, schilderen, geboortelijst uitzoeken,.... het echt leuke werk dus.

Regelmatig kom ik al eens met een kleinigheidje thuis hoor, pyjamatje, drinkbekertje, dekentje :)  kan het echt niet laten.

Kreeg vorig weekend van een vriendin mijn eerste babyspeelgoed.  Zo ontroerend, zo lief!  Was echt heel blij.

Gisteren gauw nog eens de winkel van DreamBaby binnengesprongen.  Even prijzen vergelijken van buggy's, verzorgingstafel, slaapkamers, ... en moest me weer inhouden om niet van die schattige kleedjes te kopen.   OOOH wat kriebelt het al!

Wat ik gisteren ook merkte op de echo, is dat onze baby ontzettend beweeglijk is.  Was de hele tijd aan het verplaatsen en bewegen met armpjes en beentjes.

Een reden te meer om ventje ervan te overtuigen dat het een jongen gaat zijn.... Voor mij maakt het nog steeds niet uit.  Ik ben wel benieuwd, maar zal met beiden tevreden zijn.

De vroedvrouw zei het ook, dat het een actieve baby is, en zeer 'veelbelovend' is ivm de kindsbewegingen die ik binnenkort zal voelen.... oh ooh!

Nog iets om naar uit te kijken: de eerste schopjes!!!

Ja, ik begin er stilaan van overtuigd te zijn: zwanger zijn is leuk

Ook al moest ik deze week voor het eerst in mijn zwangerschap overgeven... raar maar waar

De vroedvrouw dacht dat het ws toeval was en niet te maken had met de zwangerschap.  Een onschuldige maag darm infectie misschien?  In elk geval gaat het stilaan weer beter.

Zo gaat dat met 'zwangeren' zeker... :)

 

08:28 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: zwanger, blij |  Facebook |

27-05-09

Zwanger en blij

Ik heb eindelijk meer en meer de roze wolk te pakken.  Het is zalig om zwanger te zijn.

Zalig om er eindelijk over te kunnen praten, het te beleven en dag na dag af te tellen.

Bijna 16 weken, 4 maand, het is nog steeds bijna niet te geloven.

Echo's zijn er veel te weinig!  Jammer genoeg moet ik wachten tot begin juli.  Lijkt nog een eeuwigheid.  Maar in het ziekenhuis zijn ze vastbesloten niet van hun schema's af te wijken.  Echo op 20 weken, vroeger heeft geen zin, punt.

Uiteraard heeft biebie geen zin zich hier bij neer te leggen, en zal ik binnen een dikke week lekker naar de huisarts trippelen.

Ik vind het belangrijk om te volgen of het babytje mooi groeit, om het hartje eens te horen, de handjes en voetjes te zien bewegen...  om bij weg te dromen.

Af en toe zijn er nog eens opflakkeringen van angst.  Zal alles wel goed verlopen, klopt het hartje nog? Zal ik de zwangerschap uitdoen?  Het lijkt soms nog zo onwerkelijk dat wij in november een levensecht, knuffelvast babytje in onze armen gaan nemen!  Maar oooh,wat kijk ik er zo naar uit.

Het leuke is ook dat ik nu stilaan begin uit te kijken naar babykamers, geboortelijstjes, kleur van de muren kiezen, ... dromen en fantaseren.

Wij hopen bij de volgende echo het geslacht te weten en dan kan het echte shoppen beginnen!!

De kwaaltjes zijn nu zo goed als weg.  Heel af en toe durft mijn spijsvertering nog eens verstoord te zijn, bepaalde geuren staan me nog tegen maar ik voel me eigenlijk pico bello.  Beetje vermoeid af en toe.  En ik moet leren mezelf op tijd wat rust te gunnen.  Af en toe eens familie uitnodigen helpt: ze krijgen dan meteen wat poetswerk op hun schouders gelegd :)

De afgelopen oostenrijkse vakantie heeft me werkelijk deugd gedaan. De laatste vakantie met ons tweetjes.  We zien het helemaal zitten!

In cm's ben ik een beetje uitgezet.  Dat is te merken aan sommige kledingstukken die niet goed meer passen, maar mijn gewicht is nog amper veranderd en schommelt heel veel.

Ik probeer echt te genieten nu en tel zo af naar de volgende controle!

21:24 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: blij, zwanger |  Facebook |

12-05-09

Een mini-mensje!!

Er groeit een mini-mensje in mijn buik. Lachen

Dat besef kwam vandaag echt recht op me af.  Het is echt MIJN buik die ze onderzocht hebben, en de harttonen van ons beebje die we gehoord hebben.

De echo van vandaag was een ongelooflijke ervaring.

We keken er al zo lang naar uit, en daar was het dan.  Een beebje van 7 cm (zonder de beentjes) dat met zijn of haar rug naar ons toe lag. Onschuldig

Is onze kleine ukkepuk nu al fotoschuw?  Dat zal ie dan van de papa hebben!

Maar wel een 'sparterlaartje' hoor.  We zagen het echt vlotjes bewegen.  En toch wou het zich niet omdraaien om even zijn snoetje te laten zien.  Gelukkig heeft de ervaren arts prima de nekplooi kunnen meten.

Zo een magisch moment en een mooie hartslag van 155.  Zo betoverend.Lachen

De uitleg die we van de arts kregen was zeer beperkt, maar gelukkig was er een lieve vroedvrouw bij die alles netjes voor ons 'vertaalde' en de lichaamsdelen op het scherm aanwees.

Dan de kansbereking: kans op downsyndroom was minder dan 1 op 10.000 wat een perfecte score is.  Weer een geruststelling rijker.

Was wel teleurgesteld dat we geen foto mee naar huis kregen.  We hebben eigenlijk nog geen echt duidelijk portret van ons ukkie en bovendien moeten we nog wachten tot 20 weken (= nu nog 7 weken dus) voor de volgende en iets meer uitgebreide echo.

Maar.... het belangrijkste is dat alles nu OK is en het voelt weer even aan als het bezoek van de wonderfee die een grote glimlach op ons gezicht getoverd heeft.

Thuis proberen we even met de angelsound het hartje tevinden en van zodra we het vinden, speelt ons ukkie weer verstoppertje.  Maar nu we gezien hebben hoe veel die deugniet wel beweegt, verklaart dat weer een heleboel.

Wij vertrekken nu met een gerust hart op vakantie en gaan daar even tot rust komen terwijl we ons mentaal verder kunnen voorbereiden op de komst van ons kleine mensje.

Ik ga echt proberen genieten nu en de komende dagen even lekker wegdromen...

Stoer

13:17 Gepost door ***K*** in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-04-09

zwanger voelen?

We gaan de 11e week in en tot nu toe gaat alles goed.  Tenminste dat denk ik...

Dikwijls nog misselijk, moeite met eten, moeite om sommige geuren te verdragen, en vooral: nog zwaar vermoeid.

soms ben ik letterlijk uitgeteld en kijk ik verlangend uit naar de sofa of m'n bedje.

Ik ben dan boos op mezelf omdat ik eigenlijk nog wel zo veel werk heb, maar geniet er tegelijk van even lui te zijn...

Raar genoeg associeer ik al deze kwaaltjes nog niet altijd met zwangerschap.

Nog steeds heb ik moeite om de woorden 'ik ben zwanger' luidop uit te spreken.

Die angst is echt een kleine kwelduivel die me op de meest onmogelijke momenten overvalt.

Ik wil zo graag gelukkig zijn en genieten, en grotendeels lukt dat wel, maar ik ben zeker niet in euforie. 

Gisteren vertelden we het blijde nieuws aan een bevriend koppel en mijn vriendin vloog me direct om de hals en was supercontent.  Even laat ik me dan meeslepen in deze euforie, maar ik ben er verder nog steeds vrij nuchter in.

Het is alsof een deel van mij de zwangerschap nog steeds ontkent, terwijl het rationele deel er wel constant mee bezig is om op voeding, beweging en andere aanpassingen te letten.

Plannen voor baby of babykamer, of naampjes of uitzet zijn er nog helemaal niet. Ik zou ook niet weten waar te beginnen.

Het is niet zoals je een huwelijk organiseert en stap voor stap de nodige dingen vastlegt.  Het blijft voor ons nog iets onzekers en afwachtend.

Ik heb eerst de 12 weken grens gesteld om het te verkondigen aan de wereld.  Na 12 mei, dan hebben we nekplooimeting gehad.

Daarna stel ik me in op 20 weken om te beginnen aan uitzet en plannen voor de babykamer.

Terwijl onze ouders al een spaarpotje hebben aangelegd en zitten te popelen of meer nieuws, probeer ik alles nog even 'onder de mat te schuiven'.

Ik blijf de sites van de verdwaalde ooievaar en andere soortverwante onderwerpen afschuimen en blijf me optrekken aan het goede nieuws van de lotgenoten.  Ik hoop zo een beetje meer in mijn eigen geluk te geloven!

 

12:51 Gepost door ***K*** | Permalink | Commentaren (4) | Tags: zwanger, blij, bang |  Facebook |

17-04-09

eerste foto

Hier is ie dan: de allereerste afbeelding van ons ukkie:

IMG

Op en zwangerschapsduur van 9 weken e 5 dagen is ons ukkie momenteel 2,89cm groot.

De dokter wees het hoofd en de voetjes aan, maar dat was voor ons nog niet herkenbaar.  Het hartje klopte ook, hebben het jammer genoeg niet gehoord.

We voelden ons plots weer trotse mama en papa in sfeer.

Het bezoek bij onze nieuwe gyn verliep zeer vlot.  Sympathiek persoon en ik heb er wel vertrouwen in.  Natuurlijk blijft zo een dokter vrij onpersoonlijk en afstandelijk, maar we kregen de informatie die we wensten.

De dokter wou nog wel enkel bloedtesten laten doen, onder andere op schildklierhormoon, wat bij mij toch wel opgevolgd moet worden.  Maar liefst weer 6 buisjes bloed werden afgetapt.

Binnen Twee weken mogen we terug voor de nekplooimeting.  Ben er wel benieuwd naar.  Op zich maken we ons geen zorgen voor mongolisme, maar je kan toch maar beter een beetje laten testen.

Daarna de schildklier.  Bleek dat we een afspraak moesten maken met de endocrinoloog van het ziekenhuis.  Het secretariaat belde voor een afspraak, en wonder boven wonder konden we onmiddellijk gaan doordat een patiënt weggevallen was.

Dus, het hele terrein van het ziekenhuis afgestapt (is een dorp op zich het UZG) en weer een nieuwe dienst 'verkend'.

Op zich was daar ook niets zorgwekkends te melden.  Even echo genomen van de schildklier, die er perfect normaal uitzag.  Toch nog maar even extra bloedwaarden laten controleren en we zijn weer helemaal geïnspecteerd!

Nu zijn we weer voor een tijdje gerustgesteld.  De misselijkheid en vermoeidheid is weer meer frequent aanwezig, dus dat is ook een extra zekerheid.

Stilaan beginnen we mee in de toekomst te kijken en plannen.  Ik kan niet wachten tot de 12 weken grens gepaseerd is, en daarna.... op naar de 20 weken zeker.

Ik verlang nu al zo naar mijn beebje...

 

20:21 Gepost door ***K*** | Permalink | Commentaren (0) | Tags: echo |  Facebook |